tag:blogger.com,1999:blog-17319647420775642192012-01-04T21:27:34.941+02:00Nothing ordinary exists here...Libertashttp://www.blogger.com/profile/18118422067091768799noreply@blogger.comBlogger401100tag:blogger.com,1999:blog-1731964742077564219.post-14146735307207649032011-09-20T19:05:00.002+03:002011-09-20T19:13:58.265+03:00Κάθε παραμύθι έχει το δικό του τέλος και το τέλος της Neverland βρίσκεται κάπου εδώ.<div>Μπορεί να μεγάλωσα για να βρίσκομαι σε αυτή τη χώρα, έχω πάψει πια να βλέπω τα χαμένα παιδιά και οι νεράιδες δεν μου μιλάνε πια...</div><div>Έφτασε η ώρα να αφήσω το όνειρο!</div><div><br /></div><div><br /></div><div>Θέλω να ευχαριστήσω όλους μου τους αναγνώστες που παρακολουθούσαν κομμάτια της ζωής μου όποτε είχα την ανάγκη να τα μοιραστώ. Πραγματικά με βοηθήσατε πολύ και δεν θα το ξεχάσω.<br />Θα είμαι εδω γύρω να παρακολουθώ τα δικά σας σπιτάκια και να μαθαίνω νέα σας...</div><div><br /></div><div>Aντίο, κι ευχαριστώ για όλα...:)</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1731964742077564219-1414673530720764903?l=neverland09.blogspot.com' alt='' /></div>Libertashttp://www.blogger.com/profile/18118422067091768799noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1731964742077564219.post-41733576127361807722011-04-27T16:30:00.002+03:002011-04-27T16:37:03.295+03:00Αγαπημένη μου συνήθεια είναι να διαβάζω τα σχόλια κάτω από τα βίντεο στο τόσο πια διαδεδομένο Youtube. Εκτός λοιπόν από πικρά σχόλια γραμμένα από κομματιασμένες καρδιές που συμμερίζομαι απόλυτα ασχέτως του τραγουδιού που παίζει στο κουτάκι πιο πάνω, έτυχε να πέσω και σε σχόλια που αναπολούν την παλιά μουσική και τους στίχους που μιλούν στην καρδιά του κάθε ανθρώπου.<br /><br />Σκεφτόμουν να απαντήσω η αλήθεια είναι. Δεν το έκανα γιατί ο χλευασμός για τα ελληνικά τραγούδια είναι στην κορύφωσή του τις μέρες μας… Δεν είσαι<i> in </i>αν δεν ακούς <i>ξένα beats</i>, αν δεν σ’ αρέσει η <i>ροκ</i> ή αν δεν παίζεις <i>ηλεκτρική κιθάρα.</i><br />Ξέρω, ξέρω τα σκυλάδικα! Εσύ όμως που θες να ακούς ποιοτική μουσική κλείνεσαι σπίτι και ακούς τα ξένα τραγούδια τα οποία τα έχουνε γράψει Έλληνες. <b><i>ΕΛΛΗΝΕΣ</i></b>!<br /><br />Εκεί καταντήσαμε, στην Ελλάδα να γράφονται τραγούδια για τους ξένους. Τόσο πολύ πια θέλουμε την προβολή που έχουμε ξεχάσει να εκφραζόμαστε στην γλώσσα μας; Μια πανέμορφη γλώσσα αν θέλετε την γνώμη μου με χιλιάδες τρόπους να εκφράσεις ένα και μοναδικό πράγμα…<br /><br />Κάπου διάβασα ότι είναι ντροπή ένα τραγούδι σαν το «Βρέχει στην φτωχογειτονιά» να τραγουδιέται στα μπουζούκια. Αγαπητέ χρήστη του youtube ξεχνάς ότι αυτό το τραγούδι εκεί γεννήθηκε!<br /><br />Φιλική συμβουλή: Μην χλευάζετε το ελληνικό τραγούδι. Υπάρχουν άνθρωποι που προσπαθούν να το δημιουργήσουν γιατί <i>ΕΜΕΙΣ</i> οι <i>cool</i> το έχουμε καταστρέψει. Αν δεν σ’ αρέσει αυτό που ακούς στο ραδιόφωνο, απλά πάρε ένα μπουζούκι ή μια κιθάρα και φτιάξε αυτό που σου αρέσει… ίσως αρέσει και σε ένα εκατομμύριο κόσμο ακόμη… ίσως ακόμη να αρέσει και σε ένα εκατομμύριο κόσμο μετά από 50 χρόνια.<br /><br /><i><b>Μην νοσταλγείς… απλά δημιούργησε!</b></i><br /><br /><div style="text-align: center;"><iframe title="YouTube video player" width="560" height="349" src="http://www.youtube.com/embed/8T__nsRxmws" frameborder="0" allowfullscreen=""></iframe></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1731964742077564219-4173357612736180772?l=neverland09.blogspot.com' alt='' /></div>Libertashttp://www.blogger.com/profile/18118422067091768799noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1731964742077564219.post-84375268608346850972011-04-21T17:53:00.002+03:002011-04-21T17:56:05.565+03:00<div style="text-align: center;"><iframe title="YouTube video player" width="480" height="390" src="http://www.youtube.com/embed/JV2C7UO-3lM" frameborder="0" allowfullscreen=""></iframe></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">Ποιος είπε οτι η αληθινή αγάπη δεν υπάρχει στο διαδίκτυο;</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1731964742077564219-8437526860834685097?l=neverland09.blogspot.com' alt='' /></div>Libertashttp://www.blogger.com/profile/18118422067091768799noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1731964742077564219.post-46286698881088584022011-03-17T01:29:00.004+02:002011-03-17T01:34:34.858+02:00<div style="text-align: left;">Χάνομαι κι απόψε στις ίδιες σκέψεις...</div><br /><div>Όχι! Δεν πονάω πια… Έχω αυτό που ζητούσα! </div><div>Έχω λίγη από την προσοχή σου, έχω εσένα έστω για λίγο!<br /><div style="text-align: center;"><br /></div></div><div><br /></div><div><i>«Έκανα μια ευχή εκείνη τη μέρα.»</i></div><div><i>«Ευχήθηκες να με έχεις;»<br />«Μου είπαν πως τις ευχές δεν κάνει να τις λέμε, αλλά και αυτό να ευχήθηκα ξέρω πως δεν πρόκειται να γίνει ποτέ…»<br />«Μην το λες… ποτέ δεν ξέρεις!»</i><br /><br /></div><div><span class="Apple-style-span"><b>Είδες;</b></span> </div><div>Δεν χρειάζεται τίποτα άλλο για να με κάνεις χαρούμενη…</div><div><br /></div><div><i><b><br /></b></i></div><div style="text-align: center;"><i><b>Ένα μόνο ψέμα σου αρκεί… </b></i><br /></div><div style="text-align: center;"><i><b><br /></b></i></div><div><i><b><br /></b></i></div><div><b><i><br /></i></b></div><img src="http://1.bp.blogspot.com/-xWjj_Mon2SY/TYFIbdzYxLI/AAAAAAAAAKg/uCQXD0Ihh1w/s320/Cracked_Smile_by_Brttnybr08.jpg" style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 211px;" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5584824649609954482" /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1731964742077564219-4628669888108858402?l=neverland09.blogspot.com' alt='' /></div>Libertashttp://www.blogger.com/profile/18118422067091768799noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1731964742077564219.post-90654343627605596092011-01-28T16:14:00.001+02:002011-01-28T16:16:53.561+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_YX9GCx5ZL8o/TULPuUpiGRI/AAAAAAAAAKQ/OtBQY-OCpPc/s1600/Wonderig_by_sunset_drive.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 243px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_YX9GCx5ZL8o/TULPuUpiGRI/AAAAAAAAAKQ/OtBQY-OCpPc/s320/Wonderig_by_sunset_drive.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5567240484107196690" /></a><br />Περίεργο το πώς ένα τηλεφώνημα ή ένα μήνυμα μπορεί να σου φτιάξει ή να γαμήσει την ψυχολογία σου. Και για να μην σας κρατάω σε αγωνία, το τηλεφώνημα αφού μου γάμησε την μέρα, ήρθε αν και καθυστερημένα και μου την ψιλοέφτιαξε. Αν μη τι άλλο μου χάρισε ένα χαμόγελο και την επιθυμία να μιλήσω κι όχι να δαγκώσω κανέναν άνθρωπο.<br /><br /><div>Καιρό τώρα πιστεύω ότι έχω χάσει την ικανότητά μου να γράφω… θέλω τόσα πολλά να πω, κι όμως, δεν μπορώ να τα πληκτρολογήσω. Ίσως τα βαρέθηκα και λίγο…<br /><br /></div><div>Για αρκετό καιρό τώρα όπως θα έχετε παρατηρήσει αναμασώ το ίδιο θέμα. Μην ρωτήσετε γιατί. Η απάντηση είναι πως μόνο αυτό βρίσκεται στο μυαλό μου και είναι λογικό να το έχετε βαρεθεί. Εδώ έχω καταλήξει εγώ να το βαριέμαι και να μην θέλω να το σκέφτομαι πλέον και να μην μιλάω για αυτό…<br /><br /></div><div>Είναι αρρωστημένη η κατάσταση, δεν θα την εξηγήσω γιατί θα σας αρρωστήσω κι εσάς όπως πάω. Η αλήθεια είναι ότι θα το εκτιμούσα κάτι φυσιολογικό στη ζωή μου, με την ίδια ένταση που ζω αυτό εδώ, αλλά λίγο πιο ξεκάθαρο.<br /><br /></div><div><i>«Δεν μας παρατάς κι εσύ; Ξεκαθάρισε τι στο καλό θέλεις και μετά ζήτα την χάρη »</i> θα μου πει ο κυριούλης που μ’ ακούει(?) από πάνω. Και μπορεί να έχει και δίκιο…<br /><br /></div><div>Όμως… ποιος ξέρει ξεκάθαρα τι θέλει από τη ζωή του για να έχει την απαίτηση να ξέρω κι εγώ;<br /><br /></div><div>Φιλί γλυκό!<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1731964742077564219-9065434362760559609?l=neverland09.blogspot.com' alt='' /></div>Libertashttp://www.blogger.com/profile/18118422067091768799noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1731964742077564219.post-53185187536467073452011-01-22T03:32:00.002+02:002011-01-22T03:36:00.008+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_YX9GCx5ZL8o/TTo0VKdK_MI/AAAAAAAAAKI/yaz6HMXXODw/s1600/49e04a003d05ddc135e5ccfe0a8018bc.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 203px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_YX9GCx5ZL8o/TTo0VKdK_MI/AAAAAAAAAKI/yaz6HMXXODw/s320/49e04a003d05ddc135e5ccfe0a8018bc.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5564817827758275778" /></a><br />Το αύριο διαφορετικό, χωρίς εσένα ν ’αναπνέεις τον ίδιο αέρα… χωρίς εσένα να περπατάς στον ίδιο δρόμο… χωρίς εσένα να μου λες καλημέρα… χωρίς εσένα να με κάνεις χαρούμενη μόνο με ένα σου βλέμμα… χωρίς να με κάνεις να ερωτεύομαι με κάθε σου λέξη.<br /><br /><div>Το αντίο το λένε τα μάτια μου. Πλένουνε το δρόμο σου μέχρι την έξοδο με δάκρυα… τα πιο καθαρά δάκρυα για σένα φύλαγα! Μήπως με θυμηθείς εκεί που θα σαι… Μήπως επιθυμήσεις να δεις τα μάτια που τα ρίχνουν, όσα χρόνια κι αν περάσουν.<br /><br /></div><div>Γιατί Θεέ μου ότι αγαπώ να το παίρνεις μακριά μου;<br /><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large; "><br /></span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" ><b><i><br /></i></b></span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" ><b><i>Ti amo il mio cuore…</i></b></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1731964742077564219-5318518753646707345?l=neverland09.blogspot.com' alt='' /></div>Libertashttp://www.blogger.com/profile/18118422067091768799noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-1731964742077564219.post-84583746043486585972010-11-26T23:45:00.003+02:002010-11-26T23:56:42.838+02:00<div><p class="MsoNormal" style="text-indent:36.0pt">Τον κοίταζε πάλι εκείνο το απόγευμα στο προαύλιο της σχολής. Μελαχρινός και αδύνατος, τίποτα το σημαντικό για τα περισσότερα άτομα γύρω της, εκείνος μαγνήτιζε το βλέμμα της όπως όλες τις υπόλοιπες μέρες που τον κρυφοκοίταζε. Όχι όμως σήμερα! Σήμερα, την κοιτούσε κι εκείνος κι έτσι βρήκε το θάρρος να τον κοιτάξει κατάματα, χάθηκε στο βαθύ καστανό του βλέμμα για ώρα μέχρι που αυτός πρώτος απέσυρε το βλέμμα του.<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent:36.0pt">Τα μάτια του της είπαν πολλά, της είπαν πως την ξέρουν, την έχουν ξαναδεί και την παρακολουθούν κρυφά όπως εκείνη. Το κουδούνι ήχησε εκκωφαντικό και εκνευριστικό, παράξενα ενοχλητικό διακόπτοντας τον διάλογο που σκεφτόταν πως είχαν κάνει οι δυο τους. Θα τον έβλεπε πάλι αύριο την ίδια ώρα, η οποία δεν άργησε να έρθει.<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent:36.0pt">Καθόταν μόνος του σκεπτικός ακριβώς στο κέντρο του προαυλίου. Εκείνη είχε πάει νωρίτερα μη μπορώντας να περιμένει τον χρόνο να περάσει. Κάθισε απέναντί του και παρατήρησε ότι ήταν μόνοι τους σε εκείνο το προαύλιο. <o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent:36.0pt">Το βλέμμα του περιπλανήθηκε στον χώρο μέχρι που βρήκε τα μάτια της. Συνέχισε να την κοιτάει απροκάλυπτα για πολλή ώρα, ενώ εκείνη δεν μπορούσε να κουνηθεί, λες και η ματιά του την αιχμαλώτιζε. Ένα ειρωνικό χαμόγελο σχηματίστηκε στα χείλη του και έστρεψε το βλέμμα του στον φίλο του που ερχόταν χαιρετώντας τον. <o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" align="center" style="text-align:center;text-indent:36.0pt"><span style="font-size:26.0pt;line-height:115%">~ . ~<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent:36.0pt">Ήταν μια διαφορετική μέρα και όλως παραδόξως δεν τον σκεφτόταν, ούτε τον είχε συναντήσει πουθενά. Ήταν αστείο να νιώθει έτσι. Στο κάτω- κάτω δεν ήξερε ούτε το όνομά του, ήξερε μόνο ότι το βλέμμα του την ακινητοποιούσε.<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent:36.0pt">Κατευθυνόταν προς την βιβλιοθήκη όταν τον είδε ξαφνικά να βγαίνει από μια δίφυλλη πόρτα. Κοιτάχτηκαν για μια στιγμή κι ύστερα εκείνος της χαμογέλασε και συνέχισε να περπατάει. <o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent:36.0pt">«Πώς σε λένε;» Ψιθύρισε δειλά εκείνη.<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent:36.0pt">«Εσένα;» της είπε με μια κενή έκφραση.<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent:36.0pt">«Ειρήνη» του είπε πνιχτά.<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent:36.0pt">«Ξέρεις Ειρήνη, αν ψάξεις μέσα σου είμαι σίγουρος πως θα το βρεις!» της είπε και γύρισε συνεχίζοντας τον δρόμο του. Τον κοίταζε μέχρι που τα μάτια της τον έχασαν.<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent:36.0pt">Εκείνο το αγόρι δεν το ξαναείδε στη σχολή όσο κι αν η ματιά της τον αναζητούσε. Ρώτησε διάφορα παιδιά αν τον ήξεραν, που είχε πάει και πως τον έλεγαν, αλλά κανείς δεν είχε απάντηση να της δώσει. Κανείς δεν ήξερε να της πει καν πως ήταν το όνομά του.<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-indent:36.0pt">Αλλά εκείνος είχε δίκιο! Βαθιά μέσα της ήξερε πως τον έλεγαν <i><b><span class="Apple-style-span">Έρωτα… </span></b></i><o:p></o:p></p></div><div><br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_YX9GCx5ZL8o/TPAsrQj0SkI/AAAAAAAAAJ8/rSk9UqgBNjc/s1600/School_Boy_02_by_alperergin.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 214px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_YX9GCx5ZL8o/TPAsrQj0SkI/AAAAAAAAAJ8/rSk9UqgBNjc/s320/School_Boy_02_by_alperergin.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5543980262984272450" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1731964742077564219-8458374604348658597?l=neverland09.blogspot.com' alt='' /></div>Libertashttp://www.blogger.com/profile/18118422067091768799noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1731964742077564219.post-71923242674400369192010-11-23T00:09:00.006+02:002010-11-23T00:23:31.295+02:00<b><i>Για μένα...</i></b><i> </i>κάποια πράγματα πρέπει να τα κάνεις ακόμη κι αν σε πονάνε, για το "εγώ" σου. Ο εαυτός σου θα είναι πάντα αυτό που θα σου μένει στο τέλος κάθε παραμυθιού, καλό είναι να τον προσέχεις... γι'αυτό "<i>Σφίγγω τα δόντια ώσπου να ματώσουν τα ούλα... Ναι, είναι δύσκολα μα δεν θα κλαίω σαν αδελφούλα...</i>"<div><br /></div><div style="text-align: center;"><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/elU-1Zpxo5I?fs=1&amp;hl=el_GR&amp;color1=0x2b405b&amp;color2=0x6b8ab6"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/elU-1Zpxo5I?fs=1&amp;hl=el_GR&amp;color1=0x2b405b&amp;color2=0x6b8ab6" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 12px; line-height: 13px;"><p class="MsoNormal"><span class="apple-style-span"><span style="font-size:9.0pt; line-height:115%;font-family:&quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;;color:#953735;mso-themecolor: accent2;mso-themeshade:191;mso-style-textfill-fill-color:#953735;mso-style-textfill-fill-themecolor: accent2;mso-style-textfill-fill-alpha:100.0%;mso-style-textfill-fill-colortransforms: lumm=75000">Σφίγγω τα δόντια ώσπου να ματώσουν τα ούλα</span></span><span style="font-size:9.0pt;line-height:115%;font-family:&quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;; color:#953735;mso-themecolor:accent2;mso-themeshade:191;mso-style-textfill-fill-color: #953735;mso-style-textfill-fill-themecolor:accent2;mso-style-textfill-fill-alpha: 100.0%;mso-style-textfill-fill-colortransforms:lumm=75000"><br /><span class="apple-style-span">ναι είναι δύσκολα μα δεν θα κλαίω σαν αδερφούλα.</span><br /><span class="apple-style-span">Δεν έχω λόγια όσους μου σταθήκατε να ευχαριστήσω,</span><br /><span class="apple-style-span">μα έχει φτάσει η ώρα μόνος μου ν' αντιμετωπίσω</span><br /><span class="apple-style-span">όσα με πλήγωσαν, όσα πολέμησα και με λύγισαν</span><br /><span class="apple-style-span">και τι να λέει ε; Ουσιαστικά δεν με νίκησαν.</span><br /><span class="apple-style-span">αντίθετα με δίδαξαν μάθημα ένα</span><span class="apple-converted-space"> </span><br /><span class="apple-style-span">και το τραγούδι αυτό δεν είναι για σας μα για μένα.</span><br /><br /><span class="apple-style-span">Είναι για μένα γιατί όποιος και να μου τα πει</span><span class="apple-converted-space"> </span><br /><span class="apple-style-span">μπαίνουν απ' το ένα και βγαίνουν απ' το άλλο αφτί.</span><br /><span class="apple-style-span">Είναι από μένα για μένα</span><span class="apple-converted-space"> </span><br /><span class="apple-style-span">και τα βράδια τα μεθυσμένα</span><br /><span class="apple-style-span">που αρνείται το μυαλό τα δεδομένα να δεχτεί.</span><br /><span class="apple-style-span">Για μένα που με είδα γονατισμένο,</span><br /><span class="apple-style-span">με είδα απελπισμένο στο πάτωμα σωριασμένο</span><span class="apple-converted-space"> </span><br /><span class="apple-style-span">Για μένα που οι πληγές μου ακόμα αιμορραγούν</span><span class="apple-converted-space"> </span><br /><span class="apple-style-span">και είναι δύσκολο να τις αγνοήσω γιατί πονούν.</span><br /><span class="apple-style-span">Μα δεν πειράζει γιατί ο πόνος μου δεν είναι άσκοπος</span><br /><span class="apple-style-span">μένει εκεί μένει εκεί για να μου θυμίζει πως είμαι άνθρωπος</span><br /><span class="apple-style-span">μ' αισθήματα, με καλές στιγμές και με προβλήματα,</span><br /><span class="apple-style-span">που έκανε μα και θα ξανακάνει λάθος βήματα πολλά.</span><br /><span class="apple-style-span">Τα πράγματα δεν πάνε καλά</span><span class="apple-converted-space"> </span><br /><span class="apple-style-span">μα θα τ' αντέξω τι να κάνεις έτσι πάνε αυτά.</span><span class="apple-converted-space"> </span><br /><span class="apple-style-span">Κι αφού η ζωή δεν κάνει εξαιρέσεις για κανένα,</span><span class="apple-converted-space"> </span><br /><span class="apple-style-span">κάνω εγώ ένα τραγούδι που είναι μόνο για μένα.</span><br /><br /><span class="apple-style-span">Σφίγγω τα δόντια ώσπου να ματώσουν τα ούλα</span><br /><span class="apple-style-span">ναι είναι δύσκολα μα δεν θα κλαίω σαν αδερφούλα.</span><br /><span class="apple-style-span">Δεν έχω λόγια όσους μου σταθήκατε να ευχαριστήσω,</span><br /><span class="apple-style-span">μα έχει φτάσει η ώρα μόνος μου ν' αντιμετωπίσω</span><br /><span class="apple-style-span">όσα με πλήγωσαν, όσα πολέμησα και με λύγισαν</span><br /><span class="apple-style-span">και τι να λέει ε; Ουσιαστικά δεν με νίκησαν.</span><br /><span class="apple-style-span">αντίθετα με δίδαξαν μάθημα ένα</span><span class="apple-converted-space"> </span><br /><span class="apple-style-span">και το τραγούδι αυτό δεν είναι για σας μα για μένα.</span><br /><br /><span class="apple-style-span">Είναι για μένα που μου 'τυχε ο κλήρος</span><br /><span class="apple-style-span">ν' αποκτήσω μια πληγή που ξέρω πως δεν θ' αναρρώσει πλήρως.</span><br /><span class="apple-style-span">Για μένα που πάντα θα σηκώνομαι στα πόδια μου</span><br /><span class="apple-style-span">ακόμα κι αν νοκ-αουτ θα με βγάζει ο κάθε γύρος.</span><br /><span class="apple-style-span">Για μένα και τα τόσα μου απωθημένα</span><br /><span class="apple-style-span">που σιγά σιγά διαγράφω απ' τη λίστα ένα ένα.</span><br /><span class="apple-style-span">Για μένα που χάθηκα σε αλκοόλ μπουκάλια</span><span class="apple-converted-space"> </span><br /><span class="apple-style-span">γιατί δεν ήθελα να με δει κανείς σε τέτοια χάλια.</span><br /><span class="apple-style-span">Όμως να 'μαι το φως της μέρας πλέον δε φοβάμαι,</span><br /><span class="apple-style-span">φίλοι μου διαλέξτε μέρος και προορισμό να πάμε.</span><br /><span class="apple-style-span">Κι όσοι τη ψυχολογία μου γαμήσατε επίτηδες</span><br /><span class="apple-style-span">ένα πράγμα έχω να σας πω... ΣΑΣ ΛΥΠΑΜΑΙ</span><span class="apple-converted-space"> </span><br /><span class="apple-style-span">Για μένα που δεν φοβήθηκα να αγαπήσω,</span><br /><span class="apple-style-span">που έβλεπα το τέλος μα διάλεξα να το ζήσω</span><br /><span class="apple-style-span">κι όσο για σένα που έκανες επιστήμη το ψέμα</span><span class="apple-converted-space"> </span><br /><span class="apple-style-span">δεν χαραμίζω πια άλλο μελάνι από την πένα.</span><span class="apple-converted-space"> </span><br /><br /><span class="apple-style-span">Σφίγγω τα δόντια ώσπου να ματώσουν τα ούλα</span><br /><span class="apple-style-span">ναι είναι δύσκολα μα δεν θα κλαίω σαν αδερφούλα.</span><br /><span class="apple-style-span">Δεν έχω λόγια όσους μου σταθήκατε να ευχαριστήσω,</span><br /><span class="apple-style-span">μα έχει φτάσει η ώρα μόνος μου ν' αντιμετωπίσω</span><br /><span class="apple-style-span">όσα με πλήγωσαν, όσα πολέμησα και με λύγισαν</span><br /><span class="apple-style-span">και τι να λέει ε; Ουσιαστικά δεν με νίκησαν.</span><br /><span class="apple-style-span">αντίθετα με δίδαξαν μάθημα ένα</span><span class="apple-converted-space"> </span><br /><span class="apple-style-span">και το τραγούδι αυτό δεν είναι για σας μα για μένα</span>.</span><span style="color:#953735;mso-themecolor:accent2;mso-themeshade:191;mso-style-textfill-fill-color: #953735;mso-style-textfill-fill-themecolor:accent2;mso-style-textfill-fill-alpha: 100.0%;mso-style-textfill-fill-colortransforms:lumm=75000"><o:p></o:p></span></p></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1731964742077564219-7192324267440036919?l=neverland09.blogspot.com' alt='' /></div>Libertashttp://www.blogger.com/profile/18118422067091768799noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-1731964742077564219.post-15224696662925499462010-11-12T16:34:00.006+02:002010-11-12T16:45:06.099+02:00<div style="text-align: center;"><br /></div>Θα ‘θελα να ήμουν κάτι υπερφυσικό και γυάλινο ή χρυσόψαρο, να ξεχνάει κάθε ένα δευτερόλεπτο τι συνέβη. Όταν δεν υπάρχουν αναμνήσεις δεν υπάρχει τίποτα για το οποίο να ανησυχείς... Δεν ξέρεις τι θα πει μέλλον, παρόν και ακόμη περισσότερο παρελθόν!<br /><br /><div>Θα ‘θελα… ο ήλιος να μην δύει ποτέ. Το σκοτάδι το αγαπώ, αλλά φέρνει σκιές. Σκιές που έχω την ψευδαίσθηση ότι τις χρειάζομαι. Δεν τις θέλω όμως, δεν τις χρειάζομαι. Με τρομάζουν και θέλω να τρέξω μακριά τους κάθε στιγμή που εμφανίζονται.<br /><div style="text-align: center;"><br /></div></div><div>Θα ‘θελα… η θάλασσα να μην τελείωνε ποτέ. Η ηρεμία της να μ’ αγκαλιάζει. Να μην έχω αμφιβολίες για την αγκαλιά της, να νιώθω ασφαλής, ήρεμη… χαρούμενη!<br /><br /></div><div>Θα ‘θελα… ο κόσμος να γυρίζει πιο γρήγορα να περνάνε οι στιγμές σαν δύνη από δίπλα μου. </div><div>Να μην μπορώ να τις προσδιορίσω, να μην μπορώ να τις νιώσω… απλά να περνάνε… να περνάνε…<br /><br /></div><div>Θα ‘θελα… ο χρόνος να γυρίζει πίσω να διορθώνουν οι άνθρωποι τα λάθη τους ή να κάνουν πάλι τα ίδια από επιλογή και όχι ασυνείδητα. Να αποφεύγουν αυτά που ποτέ δεν ήθελαν να ζήσουν… ανθρώπους που ποτέ δεν ήθελαν να γνωρίσουν ή να αγαπήσουν και να δώσουν την αγάπη τους εκεί που αξίζει να δοθεί.</div><div><br /></div><div>Θα ‘θελα… τα δάκρυα να ήταν διαμάντια ανεκτίμητης αξίας, κάπως έτσι όλοι θα ήταν πλούσιοι. Ο πλούτος όμως δεν φέρνει την ευτυχία… απλά την κάνει πιο υποφερτή!<br /><br /></div><div>Θα ‘θελα να ήμουν παιδί. Να κλαίω για ένα χτύπημα ή γιατί οι γονείς μου με ψευτομάλωσαν. Θα ‘θελα να αξίζουν τα δάκρυα που πέφτουν από τα ίδια εκείνα μάτια κάτι χρόνια μετά…</div><div><br /></div><div><br /><img src="http://3.bp.blogspot.com/_YX9GCx5ZL8o/TN1RKKYj8JI/AAAAAAAAAI8/ZlZmRutIv6E/s320/Crying_by_Bleavnluv.jpg" style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 214px;" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5538672351763493010" /></div><div><br /><div style="text-align: center;"><b><i><p class="MsoNormal"><b style="mso-bidi-font-weight:normal"><i style="mso-bidi-font-style: normal"><span style="color:red">…Θα ‘θελα… <o:p></o:p></span></i></b></p> <p class="MsoNormal"><b style="mso-bidi-font-weight:normal"><i style="mso-bidi-font-style: normal"><span style="color:red">…Θα ‘θελα… <o:p></o:p></span></i></b></p> <p class="MsoNormal"><b style="mso-bidi-font-weight:normal"><i style="mso-bidi-font-style: normal"><span style="color:red">…Θα ‘θελα…<o:p></o:p></span></i></b></p></i></b></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1731964742077564219-1522469666292549946?l=neverland09.blogspot.com' alt='' /></div>Libertashttp://www.blogger.com/profile/18118422067091768799noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-1731964742077564219.post-89697479637316694872010-11-07T15:40:00.006+02:002010-12-16T11:26:35.113+02:00<div style="text-align: center;">Αφιερωμένο σε σένα, γιατί την μέρα σου δεν με άφησες να είμαι εκεί να σου ευχηθώ... και δεν θα το κάνω!</div><div><br /></div><div><b><i>Εδώ όμως μιλάει η ψυχή μου...</i></b></div><div><br /></div><div><div style="text-align: center;"><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/ftVCOQ7amU0?fs=1&amp;hl=el_GR&amp;color1=0x5d1719&amp;color2=0xcd311b"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/ftVCOQ7amU0?fs=1&amp;hl=el_GR&amp;color1=0x5d1719&amp;color2=0xcd311b" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><b><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;"><span class="Apple-style-span">Χρόνια Πολλά!</span></span></span></b></div><div style="text-align: center;"><b><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;"><span class="Apple-style-span"><br /></span></span></span></b></div><div style="text-align: center;"><b><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;"><span class="Apple-style-span"><br /></span></span></span></b></div><div style="text-align: center;"><b><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;"><span class="Apple-style-span"><br /></span></span></span></b></div><div style="text-align: center;"><b><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;"><img src="http://2.bp.blogspot.com/_YX9GCx5ZL8o/TNauDTHsMeI/AAAAAAAAAIM/VE40MOeSbBs/s320/Happy_Birthday_by_saraqael.jpg" style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 214px;" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5536804163593974242" /></span></span></b></div><div style="text-align: center;"><b><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;"><br /></span></span></b></div><div><div><br /></div><div><br /></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1731964742077564219-8969747963731669487?l=neverland09.blogspot.com' alt='' /></div>Libertashttp://www.blogger.com/profile/18118422067091768799noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-1731964742077564219.post-89424501780704050382010-10-22T12:50:00.002+03:002010-10-22T12:59:08.261+03:00Πόσο εύκολο είναι να πατήσεις block σε μια επαφή και ξαφνικά να μην υπάρχει για σένα; Πόσο εύκολο είναι να το κάνεις αυτό ενώ ξέρεις ότι ο άλλος εξαρτάται από σένα; Κι αν δεν το ξέρει; Κι αν ΕΣΥ δεν τον άφησες να το δει γιατί φοβόσουν; Και τέλος, τι γίνεται όταν καταλάβεις ότι έγινες η μπλοκαρισμένη επαφή επειδή δεν άφησες κάποιον να καταλάβει πόσο σημαντικός ήταν για σένα;<br /><br />Η απάντηση είναι μία: συνεχίζεις να ζεις. Δεν είναι δικό σου λάθος που δεν ήσουν σημαντική ή σημαντικός για τον άλλον. Δεν θα έπρεπε να του είχες δείξει ούτε το ένα τρίτο τελικά αφού δεν εκτίμησε ούτε αυτό. Έπρεπε να σ’ αγαπάει και να είναι δίπλα σου επειδή το ένιωθε εκείνος ή εκείνη. Πραγματικά αναρωτιέμαι γιατί οι άνθρωποι παίζουν παιχνίδια ο ένας στον άλλο ενώ είναι τόσο απλή η απάντηση του «Ναι» ή του «Όχι». Είναι ψυχοφθόρο ειδικά για εκείνον που δεν ξέρει.<br /><br />Ψάχνεις να βρεις ερμηνείες σε ζώδια για την συμπεριφορά του άλλου αλλά τελικά στο τέλος, απλά δεν έχει σημασία για σένα… γιατί δεν σε ήξερε, αλλά ούτε προσπάθησε να σε μάθει…<br /><br /><br /><br />Υ.Γ. Συγνώμη που η ανάρτηση είναι τόσο λυτή, αλλά δεν έχω ακόμη internet εδώ!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1731964742077564219-8942450178070405038?l=neverland09.blogspot.com' alt='' /></div>Libertashttp://www.blogger.com/profile/18118422067091768799noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-1731964742077564219.post-31229608264644501202010-08-23T03:33:00.004+03:002010-08-23T03:42:51.934+03:00Θέλω να φύγω μακριά… <div>Πραγματικά δεν αντέχω άλλο να νιώθω έτσι. Όλα χάλια… όλα σκατά κι από το δικό μου χέρι. Πόσες βλακείες μπορεί να κάνει και να πει ένας άνθρωπος; </div><div>Πόσες στιγμές μπορεί να καταστρέψει με μια λέξη; </div><div>Και πόσες στιγμές πόνου πρέπει να περάσουν για να ξεχαστεί μια γαμημένη κουβέντα που είπες για το «εγώ» σου;<br />Πόσος σαδισμός στο ίδιο σώμα; Να γυρνάω εκεί που έχω ακρωτηριαστεί όταν σχεδόν τα τραύματά μου έχουν γιατρευτεί! Τελικά οι άνθρωποι μαθαίνουν από τα λάθη τους; Εγώ δεν έχω και μεγάλη γνώση πάντως. Το μόνο που ξέρω είναι ότι πονάω και πονάω ΤΟΣΟ πολύ. Απόψε θέλω να πεθάνω. </div><div>Το προτιμώ από αυτόν τον πόνο που με βουλιάζει σε ένα γνώριμο σκοτάδι που μισώ… Δεν ανησυχώ, αύριο θα βυθιστώ πάλι στο εγωιστικό ψεύτικο προσωπείο που φοράω μετά από έναν εσωτερικό πόλεμο καρδιάς.<br />Σκληρότητα… έτσι με κάνανε… ούτε να πονέσω δεν μπορώ, πρέπει να είμαι δυνατή… να δείξω αξιοπρέπεια… να μην με δουν να καταρρέω.<br />Δεν τρέχει τίποτα… όλα είναι τέλεια και εμένα δεν με νοιάζει, είμαι χαρούμενη, κάνω πλάκα και γελάω…<br /><br /><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="color:#CC0000;"><b>…μέχρι να δύσει ο ήλιος και να μ’ επισκεφθούν τα δάκρυα!</b></span></div></div><div style="text-align: center;"><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CC0000;"><br /></span></b></div><div style="text-align: center;"><b><span class="Apple-style-span" style="color:#CC0000;"><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/jljPwf6xeIA?fs=1&amp;hl=el_GR&amp;color1=0x5d1719&amp;color2=0xcd311b"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/jljPwf6xeIA?fs=1&amp;hl=el_GR&amp;color1=0x5d1719&amp;color2=0xcd311b" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object></span></b></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="color:#CC0000;"><b><span class="Apple-style-span" style="font-size:x-large;">"Κι αφού ούτε ένα όνειρο δεν μου 'κανε την χάρη ας φύγουν όλα μακριά Ο ΔΙΑΟΛΟΣ ΝΑ ΤΑ ΠΑΡΕΙ"</span></b></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1731964742077564219-3122960826464450120?l=neverland09.blogspot.com' alt='' /></div>Libertashttp://www.blogger.com/profile/18118422067091768799noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-1731964742077564219.post-30755373578073998612010-07-19T15:12:00.007+03:002010-07-19T15:26:36.961+03:00<div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" style="color:#663366;"><b>Πρόσφατα κατάλαβα γιατί ο κόσμος φτιάχνει </b></span><span lang="EN-US"><span class="Apple-style-span" style="color:#663366;"><b>blogs</b></span></span><span class="Apple-style-span" style="color:#663366;"><b>. Είναι τόσα πολλά τα προβλήματα και οι σκέψεις που πλέον οι κολλητοί δεν μπορούν να τα αντέξουν, κι εσύ αναγκαστικά τους τα λες σε μια ειδικά διαμορφωμένη </b></span><span lang="EN-US"><span class="Apple-style-span" style="color:#663366;"><b>light</b></span></span><span lang="EN-US"><span class="Apple-style-span" style="color:#663366;"><b> </b></span></span><span class="Apple-style-span" style="color:#663366;"><b>έκδοση, η οποία δεν σε καλύπτει και δεν σε ανακουφίζει καθόλου.</b></span></div> <p class="MsoNormal"><span class="Apple-style-span" style="color:#663366;"><b>Είστε τυχεροί όμως αφού το τραγούδι δεν με βοηθάει να ξεσπάσω… άλλωστε έχω αρκετή ώρα έτσι ώστε να τα σκέφτομαι και να τα ξανασκέφτομαι </b></span><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(102, 51, 102); "><b>που δεν μου κάνει αίσθηση και να τα γράψω κιόλας.</b></span></p> <p class="MsoNormal"><span class="Apple-style-span" style="color:#663366;"><b>Το καλοκαίρι φέτος δεν το κατάλαβα… είναι μέσα Ιουλίου κ εγώ δεν έχω κάνει ένα μπανάκι στην όμορφη θαλασσίτσα που κάθε μέρα βλέπω. Βέβαια αυτό οφείλεται κυρίως στις ώρες που αφιερώνω στον θεό Ύπνο, αλλά δεν βαριέσαι καλά περνάω κι έτσι. Κάτι μου λέει ότι το υπόλοιπο καλοκαίρι θα προσπαθήσω να μην κοιμ</b></span><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(102, 51, 102); "><b>άμαι τόσο πολύ, ειδικά όταν η φίλη μου θα αναρρώσει από την εξαγωγή φρονιμίτη και θα ξαμοληθεί επιτέλους στα μπαράκια.</b></span></p> <p class="MsoNormal"><span class="Apple-style-span" style="color:#663366;"><b>Θα τα πούμε πάλι σύντομα… μέχρι τότε να προσέχετε… να περνάτε καλά… να χορεύετε… και να μην μασάτε!</b></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:x-large;"><b><span class="Apple-style-span" style="color:#663366;">Καλό υπόλοιπο καλοκαίρι!</span></b></span></p><img src="http://4.bp.blogspot.com/_YX9GCx5ZL8o/TERCYzEWvcI/AAAAAAAAAH0/65vrl-F-8kA/s200/summer_by_dulcemdd.jpg" style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 133px;" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5495590439091617218" /><div><br /></div><div><br /></div><div style="text-align: center;"><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/_X-uW0bt_JI&amp;hl=el_GR&amp;fs=1?color1=0x402061&amp;color2=0x9461ca"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/_X-uW0bt_JI&amp;hl=el_GR&amp;fs=1?color1=0x402061&amp;color2=0x9461ca" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object></div><div><br /></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#663366;"><br /></span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="color:#663366;">Υ.Γ. Ευχαριστώ τον Μέρλιν για το βραβείο του Best ELf Award!</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1731964742077564219-3075537357807399861?l=neverland09.blogspot.com' alt='' /></div>Libertashttp://www.blogger.com/profile/18118422067091768799noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1731964742077564219.post-48614245901511387012010-07-05T02:43:00.002+03:002010-07-05T03:02:12.514+03:00<div style="text-align: left;">Λείπω... ναι το παραδέχομαι έχω χαθεί για ακόμη μια φορά από το σπιτάκι μου, όμως η τύχη μου αγαπητοί αναγνώστες άλλαξε. Έπιασα δουλίτσα και αναγκαστικά λείπω αρκετές ώρες από το σπίτι με αποτέλεσμα να μην προλαβαίνω να κάτσω πολύ στο pc.</div><div>Γενικά όλα για όσα γκρίνιαζα έχουν αλλάξει και τολμώ διστακτικά να πω πως πλέον έχω ότι χρειάζομαι αυτή την περίοδο. Ελπίζω να μην αλλάξει το γούρι.</div><div><br /></div><div>Λοιπόν μιας και μπήκα στον κόπο να κάνω ανάρτηση στις 3 το πρωί ας πω κι ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Ύπνο που μου απένειμε το βραβείο φιλίας...</div><div><br /></div><div><div><br /><img src="http://2.bp.blogspot.com/_HNM3FXp19Pw/TC8qonuRutI/AAAAAAAADas/5Kh_QZk6jI8/s1600/Autumn_Fae_jpg+2.jpg" style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 184px; height: 144px;" border="0" alt="" /></div></div><div><br /></div><div><br /></div><div>... κι ένα εξίσου μεγάλο ευχαριστώ στην Estella που μου απένειμε το βραβείο του μπλογκακίου της Dream Cather Award.</div><div><br /></div><div><br /></div><div><img src="http://img704.imageshack.us/img704/4348/oneiropagida.jpg" style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 149px; height: 200px;" border="0" alt="" /></div><div><br /></div><div>Πραγματικά με τιμάτε με τις επιλογές σας και μου δίνεται ώθηση στο να συνεχίσω να γράφω...</div><div><br /></div><div>Ωραία αφού τελειώσαμε με τα βραβεία ας πιάσουμε την μουσική... όπως θα έχετε παρατηρήσει... ή όπως δεν έχετε παρατηρήσει το blog μου φιλοξενεί το banner του ψηφιακού ραδιοφωνικού σταθμού Athens Music Station. Θα ήθελα λοιπόν να σας τον προτείνω... προσωπικά ακούω μόνο μια εκπομπή με house κυρίως κομμάτια, αλλά είμαι σίγουρη πως αν ψάξετε θα βρείτε την εκπομπή που σας εκφράζει... εμμ.. ναι εκτός κι αν ακούτε ελληνικά που ο σταθμός αρνείται πεισματικά να βάλει.... ( οοοοοοσο κι αν παρακαλάω τον παραγωγό.... ).</div><div><br /></div><div>Καλή σας νύχτα λοιπόν... και συγχωρήστε με αν αργήσω να επικοινωνήσω μαζί σας... θα περνάω καλά... να ξέρετε!</div><div>;)</div><div><br /></div><div style="text-align: center;"><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/ki_OpqXeHsI&amp;hl=el_GR&amp;fs=1?color1=0x402061&amp;color2=0x9461ca"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/ki_OpqXeHsI&amp;hl=el_GR&amp;fs=1?color1=0x402061&amp;color2=0x9461ca" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1731964742077564219-4861424590151138701?l=neverland09.blogspot.com' alt='' /></div>Libertashttp://www.blogger.com/profile/18118422067091768799noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-1731964742077564219.post-70717076560936776902010-06-29T04:26:00.004+03:002010-06-29T04:55:54.415+03:00<div style="text-align: left;"><b><i>Απόψε…</i></b> χίλια blogs να είχα το όνομά σου θα έγραφα…</div><b><i>Γιατί</i></b> να είμαι τόσο άρρωστη; Γιατί να ψήνομαι στον πυρετό σου και κάθε φορά να κολλάω το ίδιο μικρόβιο; <b><i>Γιατί</i></b> κάθε φορά να νιώθω να με γρατζουνάει το ίδιο συναίσθημα; <b><i>Γιατί</i></b> να πονάω σε κάθε σου λέξη; <b><i>Γιατί</i></b>; Αφού δεν το αξίζεις, το ξέρω!<div><br /><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;"><b>«Βασικά είχα ανέβει Τζια για δυο μέρες για ψάρεμα και μετά έφυγα.»</b></span><br /><i>( Πρώτη γρατζουνιά στο στήθος. Σε ένιωθα, ήσουν κοντά, δεν σε σκεφτόμουν ποτέ τόσο πολύ όσο αυτές τις 2 μέρες που ήσουν αόρατος κοντά μου. Πρώτο «γιατί» στο προσκήνιο… γιατί δεν μου το είπες; )</i><br /><br /><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;"><b>«Κι εγώ είχα ανέβει Αθήνα για 2 εβδομάδες και μετά έφυγα.»</b></span><br /><i>( Η απάντηση από μένα ήρθε, ελπίζοντας να καλύψει τη θλίψη των όσα έγραψες και του «γιατί» μου που στάζει αίμα. Μα γιατί να λέω ψέματα στον ίδιο μου τον εαυτό; Απλά προσπαθώ να αποφύγω να σε ρωτήσω ένα σωρό πράγματα και να φανώ αξιοπρεπής… όσο μπορώ μετά από όλα αυτά. )</i><br /><br /><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;"><b>«Έλα ρε συ. Και γιατί δεν πήρες τηλέφωνο;»</b></span><br /><i>( Δεύτερη γρατζουνιά στο στήθος. Ξέρεις γιατί και θες να με πονέσεις… κι άλλο. Αλλά ναι! Ξέχασα! Δεν έχεις ιδέα πόσο πονάω κι ας με είχες ρωτήσει νωρίτερα πού πονάω αφού είδες την λέξη στο πμ μου… Σου απάντησα… σου είπα όλα τα σημεία εκτός από ένα, το οποίο δεν μ’ αφήνει να σε ξεχάσω… Δεύτερο «γιατί» ξεπηδάει από το μυαλό μου… γιατί με βασανίζεις έτσι εσύ και η σκέψη σου; )</i></div><div><i><br /></i><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;"><b>«Την πρώτη εβδομάδα δεν προλάβαινα και την δεύτερη έγινε κάτι και δεν μπόρεσα, αλλά νομίζω δεν χρειάζεται να ρωτάς γιατί δεν πήρα τηλέφωνο.»</b></span><br /><i>( Πάλι απαντώ και αγνοώ την βαθιά χαρακιά που αιμορραγεί στο στήθος μου. Παράπονο έχει η φωνή που δεν ακούς και συγκαλυμμένο πόνο, αλλά στα γράμματα φαντάζει κενό το όποιο συναίσθημα δεν σου δείχνω, αλλά νιώθω. Ναι… νιώθω! Πράγματα που ποτέ δεν θα μάθεις. )</i><br /><br /><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;"><b>«Γιατί δηλαδή θα ήταν κακό αν βγαίναμε για καφέ ή για ποτό έστω;»</b></span><br /><i>( Τρίτη, πιο βαθιά γρατζουνιά στο ίδιο σημείο. Θέλεις να μου αφήσεις σημάδι εκεί, αλλά δεν χρειάζεται να γρατζουνάς για αυτό. Το έκανες πριν πολύ καιρό το σημάδι με ένα άσπρο πούπουλο, που ύστερα το λέρωσες και η πληγή μου μολύνθηκε. Τρίτο «γιατί» με ένα τρελό κύμα πόνου που έχω ξανανιώσει. Γιατί ανοίγεις πάλι την πληγή μου, δεν βλέπεις τι ζημιά έχεις κάνει; Και το τέταρτο «γιατί» έρχεται να ταράξει τον πόνο μου. Γιατί σ’ αφήνω να με πονάς; )</i><br /><br /><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;"><b>«Τεσπα, δεν προλάβαινα, και με τον **** είχαμε πει να πάμε για καφέ αλλά δεν έκατσε.»</b></span><br /><i>( Η απάντησή μου με το καρφί που σου πετάω. Ελπίζω να είναι σκουριασμένο για να σε πληγώσω, να νιώσεις το ¼ από όσα νιώθω αυτή τη στιγμή ή τότε… που αναρωτιόμουν ένα σωρό πράγματα και απαντήθηκαν όλα με μια εικόνα. Τότε που δεν μου είπες ούτε ένα «συγνώμη» για τον πόνο που μου προκαλούσες. Αλλά ξέχασα… δεν ήξερες! Και ποτέ δεν θα μάθεις. )</i><br /><br />Η απάντηση σου δεν έχει νόημα, αφού δεν υπήρχε τίποτα πίσω της. Μπορεί να ερμηνευθεί όπως θέλω, αλλά δεν θα κάτσω να σκεφτώ τι ένιωθες… ας είχες τα κότσια να μου πεις πριν φύγεις. <b><i>Ας είχες κότσια γενικότερα…</i></b><br />Αυτά ποτέ δεν θα τα μάθεις, είναι ασφαλή εδώ, σ’ αυτό τον χώρο που σου έδειξα, αλλά εσύ ποτέ δεν θα κοιτάξεις…<br /><br /><div style="text-align: center;"><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;"><i><span class="Apple-style-span" style="font-size:large;">Αχ και να ‘ξερες…</span></i></span></b></div><div style="text-align: center;"><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;"><i><span class="Apple-style-span" style="font-size:large;"><br /></span></i></span></b></div><div style="text-align: center;"><b><span class="Apple-style-span" style="color:#9999FF;"><i><span class="Apple-style-span" style="font-size:large;"><img src="http://3.bp.blogspot.com/_YX9GCx5ZL8o/TClRogR5idI/AAAAAAAAAHU/2zUFqcJSwLo/s320/The_Aftermath_Bleeding_Love__by_starlit_sky.jpg" style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5488007377229285842" /></span></i></span></b></div><div><br /></div><br /><div style="text-align: center;"><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/Rom1NKDCK-s&amp;hl=el_GR&amp;fs=1&amp;color1=0x402061&amp;color2=0x9461ca"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/Rom1NKDCK-s&amp;hl=el_GR&amp;fs=1&amp;color1=0x402061&amp;color2=0x9461ca" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div><div style="text-align: center;">Πέρασε καιρός όλα είναι αλλιώς</div><div style="text-align: center;"><b><span class="Apple-style-span" style="color:#993399;">μα εγώ σε σκέφτομαι</span></b></div><div style="text-align: center;">Στα βράδια μου τα κρύα</div><div style="text-align: center;">τ` αστέρια κοιτώ <b><span class="Apple-style-span" style="color:#993399;">μιλώ για ‘σένανε</span></b></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">Άρχισα παραμιλάω τους τοίχους χτυπάω </div><div style="text-align: center;">σκέφτομαι για `μας.</div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="color:#993399;"><b>Στης μοναξιάς μου την τρέλα</b></span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="color:#993399;"><b>σου φωνάζω έλα μα δεν απαντάς</b></span></div><div style="text-align: center;">Η φλόγα καίει ακόμα</div><div style="text-align: center;">το στεγνό μου το στόμα ψάχνει τα χείλη σου</div><div style="text-align: center;">Που τόσο μου έχουν λείψει</div><div style="text-align: center;">δεν έχεις εκλείψει <b><span class="Apple-style-span" style="color:#993399;">βρίσκεσαι παντού</span></b></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">Στη νύχτα στη μέρα στην πιο όμορφη καλημέρα</div><div style="text-align: center;">για σένα μόνο ζω </div><div style="text-align: center;">μ’ εσένανε κοιμάμαι </div><div style="text-align: center;">μ’ εσένανε ξυπνάω </div><div style="text-align: center;"><b><span class="Apple-style-span" style="color:#993399;">για σένα μόνο ζω, εγώ.</span></b></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">Φωτεινέ μου ήλιε, σύννεφο λευκό μου </div><div style="text-align: center;">κι άπιαστο όνειρο.</div><div style="text-align: center;">Για σένα τραγουδώ</div><div style="text-align: center;"><b><span class="Apple-style-span" style="color:#993399;">τον ουρανό εκλιπαρώ να σε φέρει εδώ</span></b></div><div style="text-align: center;">Λίγο να μ` αγγίξεις, ή να με χαϊδέψεις </div><div style="text-align: center;">με τα μάτια σου, μωρό μου</div><div style="text-align: center;">Που τόσο θέλω να δω </div><div style="text-align: center;">γι` αυτά που μόνο ζω, για τα παλάτια σου.</div><div style="text-align: center;">Κι αν μείνει έτσι όπως είναι η κατάσταση </div><div style="text-align: center;">κι εσύ αν δε μ` ακούς</div><div style="text-align: center;"><b><span class="Apple-style-span" style="color:#993399;">Θα κλείσω πάλι τα μάτια μόνο με μια ευχή</span></b></div><div style="text-align: center;"><b><span class="Apple-style-span" style="color:#993399;">να βρίσκεσαι παντού.</span></b></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/D8tz9moKVWg&amp;hl=el_GR&amp;fs=1&amp;color1=0x402061&amp;color2=0x9461ca"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/D8tz9moKVWg&amp;hl=el_GR&amp;fs=1&amp;color1=0x402061&amp;color2=0x9461ca" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">Ι hate feel like I do</div><div style="text-align: center;">Feeling confused because of you</div><div style="text-align: center;">Something is standing in my way, </div><div style="text-align: center;">I can't say what I need to say,</div><div style="text-align: center;"><b><span class="Apple-style-span" style="color:#993399;">I really try to forget you</span></b>, </div><div style="text-align: center;">but <b><span class="Apple-style-span" style="color:#993399;">it's my heart which won't let me to</span></b>,</div><div style="text-align: center;">I'm thinking of your words,</div><div style="text-align: center;">You don't know how much it hurts. </div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">(Why)</div><div style="text-align: center;">Are you only thinking of yourself?</div><div style="text-align: center;">(Why)</div><div style="text-align: center;">Inside I'm screaming for help</div><div style="text-align: center;">(Why)</div><div style="text-align: center;">Do I have to feel this way?</div><div style="text-align: center;">(Why)</div><div style="text-align: center;">Did you take my love away?</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><b><span class="Apple-style-span" style="color:#993399;">You keep tearing me a part </span></b></div><div style="text-align: center;"><b><span class="Apple-style-span" style="color:#993399;">Like you don't have a heart</span></b> ,</div><div style="text-align: center;">our love disappeared, </div><div style="text-align: center;">My soul can not fall in this,</div><div style="text-align: center;">I want to be with you night and day,</div><div style="text-align: center;">But <b><span class="Apple-style-span" style="color:#993399;">you keep on run away</span></b>,</div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="color:#993399;"><b><i>Love is a pain</i></b></span>,</div><div style="text-align: center;">It comes and goes just like rain.</div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1731964742077564219-7071707656093677690?l=neverland09.blogspot.com' alt='' /></div>Libertashttp://www.blogger.com/profile/18118422067091768799noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-1731964742077564219.post-91421054142264115172010-06-29T02:59:00.002+03:002010-06-29T03:02:24.462+03:00<div><span class="Apple-style-span" style=" ;font-family:'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif;font-size:11px;">1η εßδοµάδα. Σήµερα είµαι ηλικίας µιας εßδοµάδας. Τι χαρά να είµαι µέρος αυτού του Κόσµου!<br /><br />1 µηνός. Η µαµά µου µε φροντίζει πάρα πολύ καλά. Είναι µια εξαιρετική µητέρα.<br /><br />2 µηνών. Σήµερα µε χώρισαν από τη µητέρα µας. Ήταν πολύ ανήσυχη και µε τα µάτια της µε χαιρετούσε. Ελπίζω η νέα «ανθρώπινη» οικογένειά µου να µε φροντίζει το ίδιο καλά µε τη µαµά µου.<br /><br />4 µηνών. Έχω µεγαλώσει πολύ γρήγορα, τα πάντα τραßάνε την προσοχή µου. Υπάρχουν µερικά παιδιά στο σπίτι που µου είναι σαν «µικρά αδερφάκια». Παίζουµε πολύ, τραßάνε την ουρά µου κι εγώ τους δίνω µικρές ψεύτικες δαγκωνιές για πλάκα.<br /><br />5 µηνών. Σήµερα µου φωνάξανε. Η κυρία µου ήταν πολύ αναστατωµένη επειδή ούρησα µέσα στο σπίτι. Όµως δεν µου είπαν ποτέ πού έπρεπε να το κάνω αυτό.. Επίσης, κοιµάµαι στο χωλ. Στεναχωρήθηκα πολύ γι' αυτό!<br /><br />8 µηνών. Είµαι ένα πολύ χαρούµενο σκυλί! Έχω τη ζεστασιά ενός σπιτιού, αισθάνοµαι τόσο ασφαλής, τόσο προστατευµένος... Νοµίζω ότι η «ανθρώπινη» οικογένειά µου µε αγαπάει. Η αυλή είναι όλη δική µου και, συχνά, ξεπερνάω τον εαυτό µου, σκάßοντας στο χώµα σαν τους προγόνους µου, τους λύκους, για να κρύψω το φαγητό. Ποτέ δεν δοκιµάζουν να µου µάθουν τίποτε. Τότε θα πρέπει όλα να πηγαίνουν καλά, όλα αυτά τα πράγµατα που κάνω να είναι εντάξει!<br /><br />12 µηνών. Σήµερα έγινα ενός έτους. Είµαι ένας ενήλικος σκύλος. Όµως τα αφεντικά µου λένε ότι µεγάλωσα πολύ περισσότερο από ότι περίµεναν. Πόσο υπερήφανοι πρέπει να είναι για µένα!<br /><br />13 µηνών. Σήµερα µε έδεσαν. Σχεδόν δεν µπορούσα να κουνηθώ, να ßρεθώ σε λίγο ήλιο όταν κρυώνω, ή να ßρω λίγη σκιά όταν ο ήλιος ανεßαίνει ψηλά στον ουρανό. Λένε ότι θα µε επιτηρούν και ότι είµαι αχάριστος. Δεν καταλαßαίνω τίποτε απ' όσα µου συµßαίνουν.<br /><br />15 µηνών. Όλα έχουν αλλάξει τώρα... Με κρατάνε συνέχεια κλειδωµένο στη ßεράντα. Αισθάνοµαι πολύ µόνος. Η «ανθρώπινη» οικογένειά µου δεν µε θέλει πια. Μερικές φορές ξεχνάνε ότι διψάω και πεινάω. Όταν ßρέχει, δεν έχω µια στέγη πάνω από το κεφάλι µου..<br /><br />16 µηνών. Σήµερα µε έßγαλαν από τη ßεράντα. Ήµουνα σίγουρος ότι η «ανθρώπινη» οικογένειά µου µε είχε συγχωρέσει. Ήµουν τόσο χαρούµενός που χοροπήδαγα από ενθουσιασµό. Η ουρά µου κουνιόταν σαν τρελή. Επιπλέον, πίστεψα ότι θα µε πήγαιναν ßόλτα! Κατευθυνθήκαµε προς τον αυτοκινητόδροµο, και άξαφνα, σταµάτησαν το αυτοκίνητο, άνοιξαν την πόρτα και εγώ ßγήκα έξω, χαρούµενος, γιατί σκεπτόµουν ότι θα περνάγαµε τη µέρα µας στην εξοχή. Δεν καταλαßαίνω γιατί έκλεισαν την πόρτα κι έφυγαν. «Ακούστε, περιµένετε!» - γάßγισα. Με ξέχασαν... Έτρεξα πίσω από το αυτοκίνητο µε όλη τη δύναµή µου. Η αγωνία µου µεγάλωνε καθώς άρχισα να καταλαßαίνω, ενώ δεν µπορούσα να αναπνεύσω από το λαχάνιασµα και αυτοί δεν σταµατούσαν, ότι µε είχαν εγκαταλείψει!<br /><br />17 µηνών. Έψαχνα µάταια να ßρω το δρόµο για να γυρίσω σπίτι. Είµαι µόνος και αισθάνοµαι χαµένος. Στις περιπλανήσεις µου, συναντάω µερικούς ανθρώπους µε καλή καρδιά που µε κοιτάνε µε θλίψη και µου δίνουν λίγο φαγητό. Τους ευχαριστώ µε τα µάτια µου, από τα ßάθη της ψυχής µου. Εύχοµαι να µε υιοθετούσαν. Θα ήµουνα τόσο πιστός όσο κανένας άλλος σκύλος! Όµως, αυτοί απλά λένε: «καηµένο σκυλάκι, πρέπει να έχει χαθεί».<br /><br />18 µηνών. Πριν από µερικές ηµέρες, πέρασα από ένα σχολείο και είδα πολλά παιδιά µικρά και µεγαλύτερα σαν τα «µικρά µου αδερφάκια». Πλησίασα περισσότερο και µια οµάδα από τα µικρότερα παιδιά, γελώντας, µου πέταξαν πολλές πέτρες, απλά για να δούνε «ποιος σηµαδεύει καλύτερα». Μια από αυτές τις πέτρες µε χτύπησε στο µάτι και, έκτοτε, δεν µπορώ να δω καθόλου µε αυτό το µάτι.<br /><br />19 µηνών. Είναι απίστευτο. Όταν είχα καλύτερη όψη, οι άνθρωποι µε λυπόντουσαν. Τώρα είµαι πολύ αδύνατος και αδύναµος και η όψη µου είναι απαίσια. Έχω χάσει το ένα µου µάτι και οι άνθρωποι µε διώχνουν µε τις σκούπες όταν προσπαθώ να ξεκουραστώ σε κάποια σκιά.<br /><br />20 µηνών. Κινούµαι µε εξαιρετικά µεγάλη δυσκολία. Σήµερα, ενώ προσπαθούσα να περάσω το δρόµο, µε χτύπησε ένα αυτοκίνητο. Βρισκόµουνα στη ζώνη των πεζών για να περάσω το δρόµο, όµως ποτέ δεν θα ξεχάσω το γεµάτο ικανοποίηση ßλέµµα του οδηγού, που έδινε συγχαρητήρια στον εαυτό του που µε πάτησε. Εύχοµαι να µε είχε σκοτώσει! Όµως, απλά µου προκάλεσε εξάρθρωση στα πίσω µου πόδια! Ο πόνος ήταν ανυπόφορος! Τα πόδια µου δεν µε υπακούνε και µόλις µε τεράστια δυσκολία µπόρεσα να συρθώ στο γκαζόν στην άκρη του δρόµου. Επί δέκα µέρες έχω µείνει εκτεθειµένος στον ήλιο που καίει, στη δυνατή ßροχή, στο κρύο, χωρίς φαγητό. Δεν µπορώ πλέον να κουνηθώ. Ο πόνος είναι ανυπόφορος. Βρίσκοµαι σε ένα πολύ υγρό µέρος, και φαίνεται ότι ακόµη και το τρίχωµά µου µαδάει. Κάποιοι περαστικοί ούτε καν µε προσέχουν, άλλοι λένε: «µην πλησιάζεις».<br />Είµαι σχεδόν αναίσθητος, όµως, µια ελάχιστη δύναµη από τα ßάθη του σώµατός µου µε αναγκάζει να ανοίξω τα µάτια µου.. Η γλυκύτητα στη φωνή της µε έκανε να αντιδράσω. «Καηµένο µου σκυλάκι, κοίτα πώς σε έχουν αφήσει», έλεγε.. Μαζί µε την γυναίκα ήταν ένας άντρας µε λευκή ποδιά που µε ακούµπησε και είπε: «Λυπάµαι, κυρία µου, αλλά αυτός ο σκύλος δεν θα τα καταφέρει. Είναι καλύτερα να τον ßοηθήσουµε να ßγει από αυτόν τον πόνο και τη δυστυχία». Η ευγενική κυρία, µε δάκρυα να τρέχουν ποτάµι στα µάγουλά της, συµφώνησε. Όσο καλύτερα µπορούσα, κούνησα την ουρά µου και την ευχαρίστησα, µε τα µάτια µου, για τη ßοήθειά της να αναπαυθώ ειρηνικά και ήρεµα.<br />Ενώ αισθανόµουν το ελαφρύ τσίµπηµα της ßελόνας, πριν από αυτόν τον µακρύ ύπνο, η τελευταία µου σκέψη ήταν: «γιατί έπρεπε να γεννηθώ, αφού δεν µε ήθελε κανείς;».<br /><br />«Δεν µπορείς να σώσεις κάθε ζώο στον κόσµο όµως, για αυτό το ένα που σώζεις, ΕΙΝΑΙ ο κόσµος».<br />Στείλτε το όπου µπορείτε. Όχι µόνον σ' αυτούς που θα δακρύσουν, αλλά κυρίως σ' αυτούς που κάποτε ίσως και να εγκατέλειπαν ένα σκυλί στον δρόµο...</span></div><div><span class="Apple-style-span" style=" ;font-family:'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif;font-size:11px;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=" ;font-family:'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif;font-size:11px;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=" ;font-family:'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif;font-size:11px;"><br /></span></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://profile.ak.fbcdn.net/hprofile-ak-snc4/hs330.snc4/41613_104440939606113_578_n.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 229px;" src="http://profile.ak.fbcdn.net/hprofile-ak-snc4/hs330.snc4/41613_104440939606113_578_n.jpg" border="0" alt="" /></a><div style="text-align: center;"><a href="http://www.facebook.com/pages/E-ZOE-ENOS-SKYLOU-POU-DEN-AGAPETHEKE-Men-enkataleipseis-pote-to-skylaki-sou/104440939606113?v=wall&amp;ref=mf#!/pages/E-ZOE-ENOS-SKYLOU-POU-DEN-AGAPETHEKE-Men-enkataleipseis-pote-to-skylaki-sou/104440939606113?v=info&amp;ref=mf"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(0, 0, 0); -webkit-text-decorations-in-effect: none; "></span></a><a href="http://www.facebook.com/pages/E-ZOE-ENOS-SKYLOU-POU-DEN-AGAPETHEKE-Men-enkataleipseis-pote-to-skylaki-sou/104440939606113?v=wall&amp;ref=mf#!/pages/E-ZOE-ENOS-SKYLOU-POU-DEN-AGAPETHEKE-Men-enkataleipseis-pote-to-skylaki-sou/104440939606113?v=info&amp;ref=mf">Πηγή!</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1731964742077564219-9142105414226411517?l=neverland09.blogspot.com' alt='' /></div>Libertashttp://www.blogger.com/profile/18118422067091768799noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1731964742077564219.post-18621300793570051992010-06-23T19:41:00.005+03:002010-06-23T19:49:36.029+03:00<div style=""><br /></div>Έχετε νιώσει ποτέ ότι η μεγαλύτερη ευχαρίστηση που μπορείτε να πάρετε, είναι να σας κλείσουν σε ένα δωμάτιο με έναν υπολογιστή κι ένα κινητό με απόρρητο αριθμό, έτσι ώστε να επικοινωνείτε με άτομα όποτε και όταν εσείς θέλετε; Well, κάπως έτσι νιώθω κι εγώ τώρα τελευταία.Οκ το καλοκαίρι μου δεν ξεκίνησε και πολύ καλά και συνεχίζει ακάθεκτο να μην πηγαίνει καλά, αλλά τροχός είναι και θα γυρίσει… Τι στο καλό; Μένουν 2.5 μήνες που σίγουρα θα είναι καλύτεροι, από αυτόν τον μοναχικό μισό που πέρασε. <div>Όχι δεν μιλάω ακόμη μια φορά για τον <a href="http://neverland09.blogspot.com/2010/03/blog-post_07.html">«άγνωστο που περιμένω»</a>, αλλά για τους φίλους μου που μόλις τελειώσουν τις εξεταστικές τους θα αρχίσουν να ξεπροβάλλουν σιγά - σιγά από τις φωλιές τους!</div><div>Μέχρι τότε θα είμαι αγκαλιά με το computer και το κρεβάτι μου ( οκ οκ θα κάνω και κανένα διάλειμμα για να γίνω εθελόντρια στο καθάρισμα του σπιτιού…), παρέα με ξένες τηλεοπτικές σειρές ( οι οποίες έχουν αρχίσει να μειώνονται επικίνδυνα…) και φυσικά με άτομα που αγαπάω και είναι μακριά… ( τα οποία πήζουν στο διάβασμα, αλλά thank God έχουν ηλεκτρονικές διευθύνσεις…)<div><br /></div><div><br /><div>ΧΑ! Την πάτησες! Νόμιζες πως σε ξέχασα ε; Θα έχω κι εσένα παρέα μου και σ’ ευχαριστώ για αυτό.</div><div><br /></div><div><br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div>ΥΓ.1) Η νυχτερινή πένα και η dream girl μου απένειμαν το «βραβείο φιλίας» και τους ευχαριστώ πολύ. Εγώ το δίνω στην <a href="http://oneiropagida09.blogspot.com/">Ονειροπαγίδα</a>, τον <a href="http://alchemist32.blogspot.com/">Αλχημιστή</a>, τον<a href="http://ypnosis.blogspot.com/"> ύπνο</a>, την <a href="http://raven-in-fairyland.blogspot.com/">Raven</a>, την <a href="http://nuhterinipena.blogspot.com/">νυχτερινή πένα</a>, την <a href="http://thesecret09.blogspot.com/">dream girl</a> και φυσικά την <a href="http://anasasblog.blogspot.com/">Ανάσα</a>…</div><div>Σας ευχαριστώ όλους για τα υπέροχα ταξίδια που μου χαρίζετε... :)</div><div><br /><div><img src="http://2.bp.blogspot.com/_YX9GCx5ZL8o/TCI2YHeJtUI/AAAAAAAAAG0/-u9XQWZBMbY/s400/Autumn_Fae_jpg+2.jpg" style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 184px; height: 144px;" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5486007084040959298" /><div style="text-align: center;"><br /></div></div><div>ΥΓ.2) Τελικά αποφάσισα ότι ο Chuck Bass είναι ο αγαπημένος μου χαρακτήρας του gossip girl. Oκ ίσως μ'αρέσει και η Blair λίγο...</div><div><br /></div><div><br /></div><div><img src="http://3.bp.blogspot.com/_YX9GCx5ZL8o/TCI5jSJNVxI/AAAAAAAAAG8/9fvoiR8rtso/s320/Blair-Waldorf_Chuck-Bass_Gossip-Girl_Bluefly.jpg" style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 214px; height: 320px;" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5486010574419351314" /></div><div><br /></div><div>ΥΓ.3) Σύντομα θα είμαι κοντά σας με νέα ανάρτηση πιο λογοτεχνική ( λογικά, δεν υπόσχομαι τίποτα :P ) όπως σας έχω συνηθίσει.<br /></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1731964742077564219-1862130079357005199?l=neverland09.blogspot.com' alt='' /></div>Libertashttp://www.blogger.com/profile/18118422067091768799noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-1731964742077564219.post-67536730089203224672010-05-08T15:03:00.002+03:002010-05-08T15:11:17.093+03:00Οι ώρες περνούν κι εσύ κρύβεσαι, ξέρω που είσαι, σε βλέπω. Το πέπλό σου είναι διάφανο από την δική μου μεριά. Το κοιτάω, σε βλέπω κι ας νομίζεις πως κρύβεσαι. Δεν μπορείς να κρυφτείς από μένα, σε ξέρω, σε έμαθα πια! Δεν ξέρω τι κάνεις και γιατί, δεν ξέρω τι σκέφτεσαι, αλλά δεν με νοιάζει! Ξέρω τι σκέφτομαι εγώ κι αυτό που σκέφτομαι θα σε αφορίσει σιγά - σιγά από την καρδιά μου… Ναι! Αυτή που δεν ακούς και δεν σκέφτεσαι πια, αυτή που ματώνει μέσα μου κάθε φορά που εσύ κρύβεσαι φανερά πίσω από το διάφανο πέπλο σου.<br />Το μυαλό μου πάντα υπερισχύει, ελπίζω να το κάνει και τώρα γιατί το έχω ανάγκη. Ένας κόσμος απλώνεται μπροστά μου και θέλω να περάσω την πύλη του ανάλαφρα, με ολόκληρη και όχι κομματιασμένη καρδιά! Και θα το κάνω, κάποια στιγμή. Το χρωστάω στον εαυτό μου.<br /><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-style: italic;">Κι εσύ θα βρίσκεσαι στις σκιές του παρελθόντος πριν το καταλάβεις, κοιτώνας το πέπλο που θα έχεις αντιστρέψει, μόνο που εγώ δεν θα σε βλέπω μέσα από αυτό πια!</span><br /></div><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_YX9GCx5ZL8o/S-VTapCrVeI/AAAAAAAAAF0/POJ19yDEo4Q/s1600/The_Bleeding_by_halaquinn_arcadias.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 225px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_YX9GCx5ZL8o/S-VTapCrVeI/AAAAAAAAAF0/POJ19yDEo4Q/s400/The_Bleeding_by_halaquinn_arcadias.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5468869039670121954" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/JaOkcrogTZg&amp;hl=el_GR&amp;fs=1&amp;color1=0x402061&amp;color2=0x9461ca"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/JaOkcrogTZg&amp;hl=el_GR&amp;fs=1&amp;color1=0x402061&amp;color2=0x9461ca" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /></div><br /><div style="text-align: center;">"Κι η μόνη απορία, που έχω στη ζωή μου...<br />είναι ποιός θ'αγαπήσει...<br />...ΕΜΕΝΑ..."<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1731964742077564219-6753673008920322467?l=neverland09.blogspot.com' alt='' /></div>Libertashttp://www.blogger.com/profile/18118422067091768799noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-1731964742077564219.post-52619882186789280782010-03-26T01:11:00.001+02:002010-03-26T01:15:46.114+02:00<span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 204, 255);">...</span> </span><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/lxQ8FyRK4Kg&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;color1=0x006699&amp;color2=0x54abd6"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/lxQ8FyRK4Kg&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;color1=0x006699&amp;color2=0x54abd6" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 204, 255);font-size:180%;" ><br /><br /></span><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(51, 204, 255);font-size:180%;" >... και χρόνια μας πολλά.</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1731964742077564219-5261988218678928078?l=neverland09.blogspot.com' alt='' /></div>Libertashttp://www.blogger.com/profile/18118422067091768799noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1731964742077564219.post-35696225576666951942010-03-07T01:52:00.003+02:002010-03-07T01:59:29.382+02:00<div style="text-align: center;">Εσύ, άγνωστε που περιμένω.<br /></div><div style="text-align: center;">Κράτα με σφιχτά στα ανύπαρκτά σου χέρια<br />Και σκούπισε τα μελλοντικά μου δάκρυα<br />Η υποθετική σου αγκαλιά είναι ζεστή<br />Ζεστή όπως το νοητό σου βλέμμα<br /><br />Νιώσε την καρδιά μου που χτυπά σιωπηλά<br />Για σένα, άγνωστε<br />Κάθε της χτύπος ψιθυρίζει το ψεύτικό σου όνομα<br />Κάθε λέξη στο χαρτί γράφει τα άγνωστα αρχικά σου<br />Κάθε σκέψη μου είναι ένα «Που είσαι;»<br /><br />Σε σένα, άγνωστε που περιμένω, γράφω απόψε<br />Φαντάζομαι πως με ακούς.<br />Εγώ σ’ ακούω στην ησυχία της νύχτας.<br /><br />Το ψεύτικό σου βήμα<br />Το φανταστικό σου χαμόγελο<br />Το βλέπω καθαρά στο σκοτάδι της ίδιας νύχτας<br />Στον απέναντι τοίχο<br />Στον κόσμο που με περιβάλλει<br />Θα το βλέπω, μέχρι να μην είσαι πια άγνωστος<br /><br />Κοίτα με, με τα σκοτεινά σου μάτια.<br />Κοίτα με πριν η μνήμη μου σε σβήσει.<br />Πριν γίνεις πάλι σκοτάδι<br />Κοίτα με, και να ξέρεις ένα.<br /><br />Θα περιμένω, στο νοητό μου τώρα…<br />Όσος χρόνος κι αν είναι αυτό.<br />Θα περιμένω.<br /><br /><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_YX9GCx5ZL8o/S5LrjTSkzGI/AAAAAAAAAFU/Teths2dQ48E/s1600-h/waiting____by_xpixiexdustx.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_YX9GCx5ZL8o/S5LrjTSkzGI/AAAAAAAAAFU/Teths2dQ48E/s400/waiting____by_xpixiexdustx.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5445673891150482530" border="0" /></a><br /><br /></div></div><div style="text-align: center;"><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/SzDZ7NNXPWg&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;color1=0x402061&amp;color2=0x9461ca"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/SzDZ7NNXPWg&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;color1=0x402061&amp;color2=0x9461ca" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1731964742077564219-3569622557666695194?l=neverland09.blogspot.com' alt='' /></div>Libertashttp://www.blogger.com/profile/18118422067091768799noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-1731964742077564219.post-43542291339063588242010-03-03T01:10:00.004+02:002010-03-03T01:31:34.880+02:00<span style="color: rgb(204, 0, 0); font-weight: bold; font-style: italic;">Οι στιγμές.</span><br /><br />Τρένα που χάνονται και ποτέ δεν ξαναγυρίζουν με την ίδια μορφή. Πάντα κάτι θα αλλάζει, η ώρα; Το τρένο; Η μέρα; Τα δρομολόγια; Τίποτα δεν θα είναι το ίδιο.<br />Πάντα κάτι θα μας γυρίζει, όμως, εκεί, στην ίδια πλατφόρμα, να αναρωτιόμαστε τι θα είχε συμβεί αν προλαβαίναμε αυτά τα τρένα και επιβιβαζόμασταν στο συγκεκριμένο βαγόνι.<br /><br />Μερικά βαγόνια μπορεί να μας άλλαζαν τη ζωή, να την καλυτέρευαν ή να την χειροτέρευαν. Και, ξέρετε, μερικές αμαξοστοιχίες φαίνονται ότι δεν έχουν και μεγάλο ταξίδι μπροστά τους. Είναι φθαρμένες κι έτοιμες για απόσυρση. Επίσης τα ίδια αυτά βαγόνια ενδέχεται να ζήσουν πολύ περισσότερο από τα γυαλιστερά, τα καινούρια. Το γιατί είναι απλό: έχουν καλύτερες υποδομές κι έχουν φτιαχτεί για να αντέχουν κι όχι για να ανακυκλωθούν όπως τα καινούρια…<br /><br />Αντιφατικό έτσι; Όλα τα πράγματα όμως έχουν δυο όψεις, τίποτα δεν είναι μονόπλευρο.<br /><br />Αρκετά τρένα δεν τα πρόλαβες πριν φύγουν ή τα βαγόνια ήταν γεμάτα και δεν είχαν θέση να σταθείς ούτε όρθια. Ξέρεις όμως πως θα έρθουν κι άλλα. Να, βλέπεις ήδη ένα τρένο να είναι έτοιμο προς αναχώρηση με ένα βαγόνι μισοάδειο. Θα το προλάβεις άραγε ή θα είναι σαν τα υπόλοιπα βαγόνια που έχασες;<br /><br />Το βαγόνι αυτό το προλαβαίνεις τελικά. Επιβιβάζεσαι και συνειδητοποιείς ότι δεν είσαι μόνη σε αυτό. Σε περιβάλλουν πρόσωπα στις διπλανές θέσεις, γνωστά και άγνωστα με περίεργες εκφράσεις. Χαράς, φιλίας, συμπόνιας…<br />Κανένα εχθρικό πρόσωπο δεν είναι γύρω σου και νιώθεις υπέροχα! Τόσο όμορφα που το τρένο ξεκινάει κι εσύ είσαι μέσα σε αυτό μαζί με γνωστούς, φίλους και πιθανά αγαπημένα άτομα… Ξαφνικά όμως το τρένο μπαίνει σε ένα τούνελ και όλα σκοτεινιάζουν, και φοβάσαι τόσο πολύ το σκοτάδι!<br /><span style="color: rgb(204, 0, 0); font-weight: bold;">Επιτέλους</span>,το μαρτύριο περνάει, όλα φωτίζουν και γίνονται όπως πριν όμορφα και φωτεινά. Λίγες χαρούμενες στιγμές και ύστερα η φωνή του σκυθρωπού εισπράκτορα για τον έλεγχο των εισιτηρίων. Με ένα ξάφνιασμα συνειδητοποιείς ότι εσύ δεν έχεις εισιτήριο. Προσπαθείς να ξεφύγεις από τον αυστηρό ελεγκτή, αλλά αυτός δυστυχώς σε πιάνει και σε πετάει κλοτσηδόν έξω από το τρένο στον πρώτο σταθμό που βρίσκεται στο δρομολόγιο.<br /><br />Κοιτάζεις γύρω σου χαμένη και βλέπεις κι άλλο κόσμο τρομαγμένο και πεταμένο από άλλα τρένα. Βλέπεις τον εαυτό σου στα μάτια τους κι αυτό σε παρηγορεί.<br />Εντάξει... μπορεί να είσαι σε ένα άγνωστο μέρος, χωρίς να έχεις απολύτως τίποτα, να φοβάσαι να μιλήσεις στον διπλανό που έχει λουφάξει από του ίδιους φόβους που προσπαθείς κι εσυ να καταπολεμήσεις αλλά ξέρεις πια ένα πράγμα:<br /><br /><div style="text-align: center; color: rgb(204, 0, 0); font-weight: bold; font-style: italic;font-family:arial;"><span style="font-size:180%;"><br />Δεν είσαι μόνη<br /><br /><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_YX9GCx5ZL8o/S42ceIWfX3I/AAAAAAAAAFM/TuCHUSMGkdc/s1600-h/d147bf725030c0cc2f523c91559439f1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 346px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_YX9GCx5ZL8o/S42ceIWfX3I/AAAAAAAAAFM/TuCHUSMGkdc/s400/d147bf725030c0cc2f523c91559439f1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5444179566012620658" border="0" /></a><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(153, 153, 153); font-weight: normal;"><br />"Kι αν λένε πως σε τούτη τη ζωη</span><br /> <span style="font-style: italic; color: rgb(153, 153, 153); font-weight: normal;">Μόνοι ερχόμαστε και φεύγουμε πιο μόνοι</span><br /> <span style="font-style: italic; color: rgb(153, 153, 153); font-weight: normal;">Εγώ υπάρχω γιατί ζεις κι εσυ</span><br /> <span style="font-style: italic; color: rgb(153, 153, 153); font-weight: normal;">Κι οταν φύγεις θα με βρεις στο ίδιο το βαγόνι."<br /><br /></span></div><br /><div style="text-align: center;"><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/cScwYP17wSg&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;color1=0x402061&amp;color2=0x9461ca"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/cScwYP17wSg&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;color1=0x402061&amp;color2=0x9461ca" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(153, 153, 153);"></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1731964742077564219-4354229133906358824?l=neverland09.blogspot.com' alt='' /></div>Libertashttp://www.blogger.com/profile/18118422067091768799noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-1731964742077564219.post-23228801867785768712010-02-15T19:01:00.002+02:002010-02-15T19:12:16.793+02:00Τελικά οι άνθρωποι είναι μυστήρια τρένα.<br />Παραπονιούνται ότι κάτι δεν τους πάει καλά, μπορούν να παραπονιούνται μήνες, χρόνια, αιώνες για αυτό το κάτι που τους λείπει και χωρίς αυτό νιώθουν άδειοι. Και τι κάνουν όταν το βρίσκουν; Βρίσκουν ψεγάδια σε αυτό που θεωρούσαν «απαραίτητο» και «ζωτικής σημασίας».<br /><br />Ξαφνικά δεν τους φτάνει μόνο αυτό, θέλουν κι άλλο ή απλά θέλουν άλλον έναν λόγο να παραπονιούνται και να δηλώνουν άδειοι και κενοί. Λίγη δραματικότητα πάρα πάνω δεν βλάπτει άλλωστε, κάνει πιο ενδιαφέρον το παράπονο.<br />Μπορεί να το κάνω κι εγώ αυτό.<br />Δεν κατηγορώ κανέναν, όμως είναι αχαριστία, να σου έχει δοθεί αυτό που θέλεις κι εσύ να θες κι άλλα. Όλα αν είναι δυνατόν. Συχνά δεν εκτιμάμε αυτό που έχουμε και είναι λάθος!<br /><br />Τι σας λέω τώρα ε;<br />Ξέρω είναι κλισέ αλλά είναι και η αλήθεια! Πραγματικά βαρέθηκα να βλέπω γύρω μου ανθρώπους που το υπερπολίτιμο «εγώ» τους είναι πάνω από όλους και όλα. Κάνουν τα πάντα για να πάρουν αυτό που θέλουν και στο τέλος το πετάνε σε έναν υπερπολυτελή κάδο στην άκρη του άπληστου μυαλού τους, έχουν γεννηθεί να θέλουν και να προσποιούνται πως δίνουν.<br /><br />Σκληρά λόγια αλλά είναι αυτό που σκέφτομαι και, γιατί να κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας, είναι ακριβώς αυτό που συμβαίνει, κάθε μέρα και ώρα που περνάμε σκεπτόμενοι την καλοπέρασή μας, ενω ακριβώς έξω από το σπίτι μας ένας άνθρωπος που δεν έχει ούτε το ένα τέταρτο από αυτά που έχουμε εμείς, συναισθηματικά ή υλικά, ξέρει να τα εκτιμάει περισσότερο απ' οτι θα τα εκτιμούσαμε σε δυο δικές μας ζωές. Πραγματικά είναι ντροπή!<br /><br />Ευχαριστώ που για ακόμη μια φορά είστε εδώ!<br />Θα τα πούμε σύντομα…<br />Φιλάκια<br />:)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1731964742077564219-2322880186778576871?l=neverland09.blogspot.com' alt='' /></div>Libertashttp://www.blogger.com/profile/18118422067091768799noreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-1731964742077564219.post-43535051274487468002010-02-03T15:09:00.002+02:002010-02-03T15:16:18.462+02:00Γειά σας!<br />Σας έλειψα? Ζητώ συγνώμη για την απουσία μου αλλά δεν μπορούσα να γράψω τίποτα αυτόν τον καιρό. Δεν έχω όρεξη και πολύ περισσότερο δεν έχω χρόνο. Υπάρχουν κάποιες υποχρεώσεις οι οποίες προηγούνται. Πρεπει όμως να ασχοληθώ και με το template μου γιατί φαίνεται πως τα χει παίξει λικάκι.<br />Anyway κάθε πράγμα στον καιρό του<br /><br />Σας χαρίζω λοιπόν 2 τραγουδάκια να τα ακούτε και να με θυμάστε μέχρι να είμαι πάλι κοντά σας...<br /><br /><div style="text-align: center;"><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/TWBdACAwtXs&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;color1=0xcc2550&amp;color2=0xe87a9f"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/TWBdACAwtXs&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;color1=0xcc2550&amp;color2=0xe87a9f" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/CwleyIq8lpY&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;color1=0xcc2550&amp;color2=0xe87a9f"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/CwleyIq8lpY&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;color1=0xcc2550&amp;color2=0xe87a9f" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br /></div><br /><br />Σας ευχαριστώ όλους που είστε τόσο καιρό μαζί μου και διαβάζετε τις σκέψεις μου! Αυτά τα τραγούδια με κάνουν να σκέφτομαι, οπότε ας ελπίσουμε οτι κάλυψα κάπως το κενό.<br /><br />Θα τα πούμε σύντομα!<br />Μάκια<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1731964742077564219-4353505127448746800?l=neverland09.blogspot.com' alt='' /></div>Libertashttp://www.blogger.com/profile/18118422067091768799noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1731964742077564219.post-30313924501841365962010-01-12T14:05:00.004+02:002010-01-12T14:25:50.255+02:00Μετά από αρκετό καιρό μακριά από το ίντερνετ και το pcάκι μου είπα να κάνω κι εγώ την πρώτη ανάρτηση του χρόνου! Εύχομαι λοιπόν σε όλους σας το 2010 να είμαστε όλοι γεροί ευτυχισμένοι και κάθε στόχος μας να πραγματοποιηθεί!<br /><br />Λοιπόν, αυτά για το 2010! Οι Estella, Νυχτερινή Πένα και ο λευτέρης μου χάρισαν ένα πολύ όμορφο βραβειάκι! Τους υπερευχαριστώ που με τίμησαν με αυτό κι εγώ με τη σειρά μου πρέπει να το δώσω σε 12 άλλα blogs που το αξίζουν.<br />Αρχίζω λοιπόν, είναι φυσικά με τυχαία σειρα!<br /><br />1)<a href="http://oneiropagida09.blogspot.com/"> Ονειροπαγίδα</a><br />2)<a href="http://raven-in-fairyland.blogspot.com/">Εισέρχεστε με δική σας ευθύνη...</a><br />3)<a href="http://ypnosis.blogspot.com/">Ύπνωσις</a><br />4)<a href="http://diamantenia-problita.blogspot.com/">Διαμαντένια_Προβλήτα</a><br />5)<a href="http://alchemist32.blogspot.com/">The alchemist</a><br />6)<a href="http://oneorless.blogspot.com/">Ένα παιδί μετράει τ'άστρα</a><br />7)<a href="http://louloudikanelas.blogspot.com/">Λουλούδι της κανέλας</a><br />8)<a href="http://anasasblog.blogspot.com/">ANASA</a><br />9)<a href="http://venus-onfire.blogspot.com/">Venus on fire</a><br />10)<a href="http://skoulikiunderground.blogspot.com/">Skouliki Underground</a><br />11)<a href="http://madamedelaluna.blogspot.com/">Madame de la luna</a><br />12)<a href="http://thesecret09.blogspot.com/">Whatever...</a><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_YX9GCx5ZL8o/S0xp6B6TjlI/AAAAAAAAAD0/bBXRKCQ_RuY/s1600-h/sunshineblogaward.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 175px; height: 170px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_YX9GCx5ZL8o/S0xp6B6TjlI/AAAAAAAAAD0/bBXRKCQ_RuY/s400/sunshineblogaward.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5425828096740920914" border="0" /></a>Αυτά λοιπόν από μένα για την ώρα. Καλά να περνάτε και θα επανέλθω με κειμενάκι όσο πιο γρήγορα μπορώ!<br />Μακια πολλά!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1731964742077564219-3031392450184136596?l=neverland09.blogspot.com' alt='' /></div>Libertashttp://www.blogger.com/profile/18118422067091768799noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-1731964742077564219.post-67762149349379986272009-12-06T23:22:00.005+02:002009-12-23T02:26:42.669+02:00<div style="text-align: center;"><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/TwBK4ZkcqxY&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;color1=0x402061&amp;color2=0x9461ca"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/TwBK4ZkcqxY&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;color1=0x402061&amp;color2=0x9461ca" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /></div><br /><br /><div style="text-align: center;">Found myself today<br />Oh I found myself and ran away<br />Something pulled me back<br />The voice of reason I forgot I had<br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">All I know is you're not here to say</span></span><br /><span style="font-weight: bold;">What you always used to say</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 153, 255);">But it's written in the sky tonight</span><br /><br />So <span style="color: rgb(153, 153, 255);">I won't</span> give up<br />No <span style="color: rgb(153, 153, 255);">I won't</span> break down<br />Sooner than it seems <span style="color: rgb(153, 153, 255);">life turns around</span><br />And I will be <span style="color: rgb(153, 153, 255);">strong</span><br /><span style="font-weight: bold;">Even if it all goes wrong</span><br />When I'm standing in the dark I'll still believe<br /><span style="color: rgb(153, 153, 255);">Someone's watching over me</span><br /><br />Seen that ray of light<br /><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >And it's shining on my destiny</span><br />Shining all the time<br /><span style="font-weight: bold;">And <span style="color: rgb(153, 153, 255);">I wont</span> be afraid</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 153, 255);">To follow everywhere it's taking me</span><br />All I know is yesterday is gone<br />And right now I belong<br />To this moment to my dreams<br /><br />So <span style="color: rgb(153, 153, 255);">I won't</span> give up<br />No <span style="color: rgb(153, 153, 255);">I won't</span> break down<br />Sooner than it seems <span style="color: rgb(153, 153, 255);">life turns around</span><br />And I will be <span style="color: rgb(153, 153, 255);">strong</span><br /><span style="font-weight: bold;">Even if it all goes wrong</span><br />When I'm standing in the dark I'll still believe<br /><span style="color: rgb(153, 153, 255);">Someone's watching over me</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">It doesn't matter what people say</span><br /><span style="font-weight: bold;">And it doesn't matter how long it takes</span><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(153, 153, 255);">Believe in yourself and you'll fly high</span><br /><span style="font-weight: bold;">And it only matters how true you are</span><br /><span style="font-weight: bold;">Be true to yourself and follow your heart</span><br /><br />So <span style="color: rgb(153, 153, 255);">I won't</span> give up<br />No <span style="color: rgb(153, 153, 255);">I won't</span> break down<br />Sooner than it seems <span style="color: rgb(153, 153, 255);">life turns around</span><br />And I will be <span style="color: rgb(153, 153, 255);">strong</span><br /><span style="font-weight: bold;">Even if it all goes wrong</span><br />When I'm standing in the dark I'll still believe<br />That <span style="color: rgb(153, 153, 255);">I won't</span> give up<br />No <span style="color: rgb(153, 153, 255);">I won't</span> break down<br />Sooner than it seems <span style="color: rgb(153, 153, 255);">life turns around</span><br />And I will be <span style="color: rgb(153, 153, 255);">strong</span><br /><span style="font-weight: bold;">Even when it all goes wrong</span><br />When I'm standing in the dark I'll still believe<br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;">That someone's watching over</span></span><br /><span style="font-weight: bold;">Someone's watching over</span><br /><span style="font-size:85%;"><span style="font-weight: bold;">Someone's watching over me</span></span><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-style: italic; color: rgb(153, 153, 255);font-size:130%;" ><span style="font-weight: bold;">Someone's watching over me</span></span><br /><div style="text-align: center;"><br /><div style="text-align: left;"><div style="text-align: left;"><div style="text-align: justify;">Το κομμάτι είναι από την ταινία "Raise your voice". Πρωταγωνιστεί και το ερμηνεύει η Hilary Duff. Δεν θα σας πω το θέμα της ταινίας, απλά θα σας συστήσω να την δείτε. Προσωπικά έριξα το κλάμα της ζωής μου γι'αυτό και αφιέρωσα μια γωνίτσα στην παραμυθένια χώρα μου!<br /></div><br /><span style="font-size:85%;"><span style="font-weight: bold;">Track:</span> "Someone's watching over me"<br /><span style="font-weight: bold;">Singer:</span> Hilary Duff<br /><span style="font-weight: bold;">Πηγή στίχων:</span> http://www.azlyrics.com/lyrics/hilaryduff/someoneswatchingoverme.html<br /></span></div><br /></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1731964742077564219-6776214934937998627?l=neverland09.blogspot.com' alt='' /></div>Libertashttp://www.blogger.com/profile/18118422067091768799noreply@blogger.com28tag:blogger.com,1999:blog-1731964742077564219.post-33463074159516222282009-11-27T00:30:00.006+02:002009-12-23T02:27:26.539+02:00<div style="text-align: justify;">Τετάρτη σήμερα και υποκύπτω στις τρελές φωνές της μάνας μου να μαζέψω το δωμάτιο μου. Άλλωστε η αλήθεια είναι πως το χρειάζεται. Και βόμβα να είχε πέσει πιο τακτοποιημένο θα ήταν. Τακτοποιώ το γραφείο μου, την βιβλιοθήκη μου και με πιάνει η προκοπή να δω τι περιέχουν αυτά τα συρτάρια πια! Σπάνια τα ανοίγω πλέον κι αυτό για να καταχωνιάσω ότι δεν χωράει πάνω σε κάποια επιφάνεια γύρω μου.<br /><br />Ανοίγω το πρώτο και γίνεται όντως ο κακός χαμός, λιπ γκλός, το παλιό μου ημερολόγιο και αποκόμματα περιοδικών! Χαχα! Δεν το πιστεύω ότι έχω ακόμα συλλογή από φωτογραφιούλες χαρτάκια και παραχαρτάκια του παλιού μου εφηβικού ειδώλου. Πάνε όλα χωρίς δεύτερη σκέψη στον μαύρο κάδο απορριμμάτων δίπλα στην καρέκλα μου!<br />Ωραία! Τώρα έχουμε πάλι ένα καθαρό συρτάρι να το γεμίσουμε από την αρχή με άχρηστα πράγματα!<br /><br />Παίρνω μια βαθιά ανάσα και προχωράω θαρραλέα στο δεύτερο συρτάρι, έχοντας μια ιδέα για το τι θα συναντήσω και δεν κάνω λάθος! Κασετίνες με στυλό που δεν γράφουν πλέον, μαρκαδόροι που έχουν στεγνώσει από την αχρηστία και ένα ντοσιέ με μικρά γλυκούτσικα γραμματάκια που έστελνα εγώ και η φίλες μου στην δασκάλα της τετάρτης δημοτικού. Τι κλάμα είχαμε ρίξει τότε επειδή δεν θα μας έπαιρνε στην Πέμπτη; Απορώ πως μας άντεχε η γυναίκα!<br />Διαβάζω ένα - ένα τα γράμματα και γελάω με την καρδιά μου διαβάζοντας σε όλα την παραλλαγή της φράσης «Δεν μας αγαπάτε πια», ώσπου το μάτι μου πέφτει σε ένα χαρτάκι από μικρό μπλοκ σημειώσεων που παραείναι καινούριο για να βρίσκεται σε αυτό το φάκελο. Το ανοίγω αργά και προσεκτικά και μένω να το κοιτάω.<br /></div><br /><br /><div style="text-align: center; font-style: italic; font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);"><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:georgia;">«Σ’ αγαπάω» </span><br /></span></div><br /><br /><div style="text-align: justify;">Διαβάζω ξανά και ξανά αυτή τη λέξη που είναι γραμμένη με κόκκινο μελάνι στο λευκό χαρτί και αναμνήσεις πλημμυρίζουν το μυαλό μου! Ξαφνικά, αρχίζω να ξεσκίζω το χαρτάκι σε μικρά - μικρά κομματάκια τα οποία καταλήγουν στον κάδο μαζί με κάτι παλιές χρησιμοποιημένες μπαταρίες και το ραδιοφωνάκι που περιείχε δώρο η σούπερ του 2001.<br />Κλείνω το συρτάρι και κοιτάζω γύρω μου:<br />Το δωμάτιό μου είναι καθαρό τώρα...<br /></div><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_YX9GCx5ZL8o/Sw8JFrnpAxI/AAAAAAAAACo/CKwf8lncZbg/s1600/burned-paper.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 266px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_YX9GCx5ZL8o/Sw8JFrnpAxI/AAAAAAAAACo/CKwf8lncZbg/s400/burned-paper.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5408551670708241170" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold;font-size:100%;" >...το μυαλό μου όμως, γέμισε πάλι σκουπίδια.</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1731964742077564219-3346307415951622228?l=neverland09.blogspot.com' alt='' /></div>Libertashttp://www.blogger.com/profile/18118422067091768799noreply@blogger.com32tag:blogger.com,1999:blog-1731964742077564219.post-6929228549249383822009-11-23T22:41:00.004+02:002009-12-23T02:28:12.026+02:00<div style="text-align: center;">Με βλέπεις και με κρίνεις κάθε μέρα.<br /></div><div style="text-align: center;">Δεν με ξέρεις κι όμως μιλάς για μένα.<br />Δεν ξέρεις τον λόγο που κάνω τις επιλογές που κάνω, κι όμως είσαι πρώτος εκεί για να τις κριτικάρεις.<br />Το μόνο που σε ενδιαφέρει είναι να κρίνεις άλλα άτομα και να έχεις γνώμη για τα πάντα.<br />Η ζωή σου όμως είναι σκατά.<br />Ξέρεις να υποδεικνύεις το σωστό στους άλλους όμως η ίδια λέξη δεν σημαίνει τίποτα για σένα!<br /><br />Τι έχεις πάθει;<br />Σύνελθε.<br /><br />Σταμάτα να ζεις μέσω άλλων, δεν σε τιμάει αυτό ούτε σε βοηθάει σε κάτι.<br />Δεν έχεις φίλους, δεν το βλέπεις;<br />Τους διώχνεις όλους με αυτά που κάνεις.<br />Κι εσύ δεν μπορείς να ζεις μόνος.<br />Εγώ ναι, αλλά εσύ δεν έχεις ιδέα τι θα πει μοναξιά, είναι εχθρός για σένα.<br />Στο σκοτάδι δεν μπορείς να κοιταχτείς στον καθρέφτη κι αυτό σε σκοτώνει.<br />Μήπως όμως τελικά αυτό είναι που χρειάζεσαι;<br />Να σταματήσεις να ασχολείσαι με την επιφάνεια;<br />Την επιφάνεια του κόσμου, των ανθρώπων και του εαυτού σου.<br />Μάλλον αυτό πρέπει να κάνεις.<br />Κοίτα γύρω σου, υπάρχει βάθος σε ότι κοιτάς.<br />Ένας σκοπός για τον οποίο οτιδήποτε υπάρχει στο οπτικό σου πεδίο έχει δημιουργηθεί.<br />Πήγαινε να τον βρεις ίσως τότε να γεμίσεις την μίζερη ζωή σου και κάνεις κι άλλες ζωές πιο ανάλαφρες.<br />Ίσως και να σ’ αγαπήσουν αν αγαπήσεις εσύ πρώτος τον εαυτό σου και αποδεχτείς ότι δεν είσαι μόνο αυτό που δείχνεις.<br />Σταμάτα επιτέλους να κοιτάς αλλά να μην βλέπεις γιατί με αυτόν τον τρόπο απλά<br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold;"><br />ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΕΣΑΙ</span></span><br /><br />Τι με κοιτάς;<br />Η επιφάνεια που ζεις δεν είναι η ζωή που ονειρευόσουν.<br />Έχεις αργήσει για την πραγματικότητα.<br /><span style="font-weight: bold;">Βιάσου…</span><br /><br />Σπάσε επιτέλους αυτόν τον καθρέφτη που σε κρατάει μακριά από όλα.<br />Μην τον ακούς.<br />Στα κομμάτια του θα βρεις την λύτρωση.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_YX9GCx5ZL8o/Swr7A6IZIQI/AAAAAAAAACY/SkfLeEJvtQc/s1600/brokenmirrors2004c1MA13685056-0005.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_YX9GCx5ZL8o/Swr7A6IZIQI/AAAAAAAAACY/SkfLeEJvtQc/s400/brokenmirrors2004c1MA13685056-0005.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5407410295634731266" border="0" /></a><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1731964742077564219-692922854924938382?l=neverland09.blogspot.com' alt='' /></div>Libertashttp://www.blogger.com/profile/18118422067091768799noreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-1731964742077564219.post-91497197054310425682009-10-29T00:29:00.009+02:002009-12-23T02:30:44.975+02:00<div style="text-align: justify;">Γράφοντας ελπίζω να μην βγει πάλι ένα μελοδραματικό κείμενο. Δεν είναι αυτός ο σκοπός αυτή τη φορά οπότε συγχωρήστε με αν πάλι παρεκκλίνω!<br />Μέρες τώρα ακούω ένα συγκεκριμένο τραγούδι, είναι τέλειο, με αγγίζει, νιώθω τους στίχους... κι όμως κάτι λείπει. Η μουσική είναι απλά μεθυστική, την νιώθω να κυλάει στο αίμα μου, να πηγαίνει στον εγκέφαλό μου και να παραλύει το σύστημα των σκέψεων. Παραδίνομαι στις αισθήσεις μου και νιώθω τον παλμό στην καρδιά μου να συμβαδίζει με τις νότες που βγαίνουν από τα ακουστικά... κι όμως πάλι κάτι λυπεί.<br />Σε αυτό το σημείο θα περιμένατε να σας αναλύσω τι ακριβώς μου λείπει, αλλά δεν θα το κάνω.<br />Γιατί; Πολύ απλά, γιατί δεν ξέρω τι μου λείπει.<br />Νιώθω ένα κενό μέσα μου, δεν ξέρω τι είναι, αλλά δεν πονάει. Είναι απλά μια ευχάριστη αδράνεια. Οπότε μόνο υποθέσεις μπορώ να κάνω σχετικά με το γιατί δεν μπορώ να νιώσω 100% το τραγούδι. Ίσως γιατί δεν μπορώ να το συνδυάσω με κανέναν, δεν μπορώ φανταστώ κάποιον με τους στίχους του, δεν το τραγουδάω για κανέναν.<br />Δεν με νοιάζει όμως! Για ακόμη μια φορά μ’ αρέσει να είμαι μόνη μου, να μην εξαρτάται από κανέναν η ημερήσια ευτυχία μου. Δεν περιμένω κανέναν πια να με πάρει τηλέφωνο για να χαρώ… Δεν θυμώνω αν δεν το κάνει ούτε του χαλάω την διάθεση δημιουργώντας του τύψεις ( δεν ξέρετε πόσο πολύ μ’ αρέσει να το κάνω αυτό! χιχιχι).<br />Το θέμα είναι να ζεις ότι σου κληρώνει η ζωή κι όχι να κυνηγάς κάτι που, όταν το σκεφτείς καλύτερα, δεν το χρειάζεσαι για να είσαι εντάξει. «Ότι είναι να ‘ρθει θα έρθει αλλιώς θα προσπεράσει…».<br /></div><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold;">Δεν έχω λοιπόν παρά να περιμένω το επόμενο βήμα της ζωής...</span><br /></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_YX9GCx5ZL8o/SujGfWMeX9I/AAAAAAAAABg/tCOy5F3yGqE/s1600-h/girl_waiting.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_YX9GCx5ZL8o/SujGfWMeX9I/AAAAAAAAABg/tCOy5F3yGqE/s400/girl_waiting.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5397782395239686098" border="0" /></a><br /><br /><div style="text-align: center;">Ωραίες όλες αυτές οι σκέψεις, αλλά εγώ ακόμη δεν μπορώ να σταματήσω να ακούω αυτό το τραγούδι.<br />Ας το ακούσουμε όλοι μαζί λοιπόν...<br /><br /></div><br /><div style="text-align: center;"><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/9I9hVzqTbn0&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;color1=0x402061&amp;color2=0x9461ca"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/9I9hVzqTbn0&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;color1=0x402061&amp;color2=0x9461ca" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br /><div style="text-align: left;">Y.Γ.<br />Νομίζω πως τα κατάφερα! Δεν ήταν άλλο ένα μελοδραματικό το κείμενο!<br />Τι λέτε;<br />;)<br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1731964742077564219-9149719705431042568?l=neverland09.blogspot.com' alt='' /></div>Libertashttp://www.blogger.com/profile/18118422067091768799noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-1731964742077564219.post-30368220859409438372009-10-14T21:58:00.006+03:002009-12-23T02:30:12.676+02:00Το ακούτε;<br />Είναι πολύ δυνατή η ησυχία απόψε, σχεδόν με κουφαίνει.<br />Μου έλειψε η φασαρία! Κάντε λίγο φασαρία για χάρη μου απόψε, το έχω τόσο ανάγκη! Η αδράνεια ποτέ δεν μ’ άρεσε και το κατάλαβα τώρα που η ζωή μου είναι αδρανής, τώρα που τίποτα ουσιαστικό δεν την γεμίζει πια. Η αναμονή είναι κάθε μέρα μαζί μου στο ίδιο δωμάτιο, κι όμως, δεν ξέρω τι ακριβώς αναμένω.<br />Μου λείπουν πολλά, κάθε μέρα όλο και πιο πολλά και κάθε μικρή κινούμενη κουκίδα στην ζωή μου είναι ορατή, εύκολο σε μια λευκή κόλλα χαρτί δεν νομίζετε;<br />Να το πάλι! Αυτό το δυνατό τίποτα αντηχεί στο βάθος της καρδιάς μου, του μυαλού μου του «είναι» μου…<br />Κάποιος να αλλάξει την μελωδία αυτού του τίποτα!<br />Δεν μπορώ να την ακούω πια… Με κάνει να βουλιάζω στο μαύρο, ένα μαύρο θαμπό και το σκοτάδι γύρω του δεν έχει οξυγόνο…<br />Όχι, όχι, εγώ εκεί μέσα δεν μπορώ να ζήσω και δεν θα το κάνω. Ξέρω πως αν μπορέσω να ανάψω τα φώτα θα μπορέσω να αναπνεύσω επιτέλους. Δεν θα το βάλω κάτω τώρα! Θα παλέψω για το καλύτερο. Μπορώ! Και θα το κάνω.<br />Τώρα ξέρω τι μου λείπει.<br />Μου λείπεις εσύ… αλλά αυτό δεν λέει τίποτα πια.<br />Η μελωδία σταμάτησε, τα φώτα άναψαν κι ένα νέο τραγούδι θα αρχίσει όπου να 'ναι…<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_YX9GCx5ZL8o/StYfqMEgeII/AAAAAAAAABQ/5ySPCqXTtB8/s1600-h/sdfsfsd.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 158px; height: 200px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_YX9GCx5ZL8o/StYfqMEgeII/AAAAAAAAABQ/5ySPCqXTtB8/s200/sdfsfsd.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5392532413477845122" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center; font-style: italic; font-weight: bold;">"It always keeps coming back<br />The sound of missing you<br />I hear it all around<br />The sound of missing you<br />The silence is so loud<br />The sound of missing you"<br /><br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/VZV7zgJ-7MU&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;color1=0x402061&amp;color2=0x9461ca"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/VZV7zgJ-7MU&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;color1=0x402061&amp;color2=0x9461ca" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1731964742077564219-3036822085940943837?l=neverland09.blogspot.com' alt='' /></div>Libertashttp://www.blogger.com/profile/18118422067091768799noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-1731964742077564219.post-25029395749122417242009-10-07T23:33:00.009+03:002009-12-23T02:31:00.662+02:00Το είδα σε πολλά blogs και σαν ζηλιάρα που, παραδέχομαι πως είμαι, είπα να το δοκιμάσω. Βοηθάει πολύ σε στιγμές που η έμπνευσή σου πήγε για καφέ!<br />Άλλωστε κάποιες φορές ένα τραγούδι λέει όλα όσα θέλεις να πεις... απολαύστε το λοιπόν:<br /><br /><div style="text-align: center;"><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/BM1Y3Pn5X6o&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;color1=0x2b405b&amp;color2=0x6b8ab6"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/BM1Y3Pn5X6o&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;color1=0x2b405b&amp;color2=0x6b8ab6" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /></div><br /><br /><a href="http://www.sync.gr/claim/FfSJ1Jk2OfKD" rel="sync"></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1731964742077564219-2502939574912241724?l=neverland09.blogspot.com' alt='' /></div>Libertashttp://www.blogger.com/profile/18118422067091768799noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1731964742077564219.post-23976066201220404592009-09-30T02:02:00.003+03:002009-12-23T02:32:07.597+02:00Κάποτε, με είχαν κάνει να πιστεύω πως δεν υπάρχει φιλία!<br />Πως ο καθένας πάντα κοιτάει το συμφέρον του και πώς να την φέρει στον άλλο.<br />Πως μπροστά στο συμφέρον όλοι ρίχνουν μαχαιριές…<br />Μετά έκατσα και το σκέφτηκα καλύτερα. Θυμήθηκα ότι κάποια πάντα ήταν εκεί για μένα, κάποια δεν με κάρφωνε ποτέ στις άλλες αν κάτι με εκνεύριζε κι απλά δεν ήθελα να πάρει έκταση το θέμα και χαλάσει η παρέα. «Μήπως τελικά η φιλία υπάρχει;» σκέφτηκα σαν παιδί που αναρωτιέται αν υπάρχει άγιος Βασίλης και αποφάσισα πως, ναι! Υπάρχει. Μπορεί να μείνει πάντα ως μονάδα(γιατί είναι μία), αλλά υπάρχει.<br />Στην συνέχεια, το ίντερνετ με έφερε κοντά σε μια άλλη κοπέλα! Ίδιες σκέψεις, δύσκολες καταστάσεις, παρόμοιες αντιδράσεις, αστεία και καφρίλες μας έφεραν πολύ κοντά. Έχω φτάσει στο σημείο να αναγνωρίσω πως κι εκείνη είναι φίλη μου!<br />Οκ! Μπορεί να μην με ξέρει μια δεκαετία, κι όμως με ξέρει αρκετά καλά για να με στηρίζει όποτε το χρειάζομαι…<br />Δύο λοιπόν τα κρατούμενα κι έτσι σκέφτηκα μήπως υπάρχουν κι άλλα… και υπήρχαν! Ψάχνοντας στο χάος του μυαλού μου ανακάλυψα άλλα δύο αγόρια που ήταν φίλοι μου τελικά! Με τον έναν δεν μιλάμε κάθε μέρα, αλλά όποτε τον χρειαστώ ή με χρειαστεί επικοινωνούμε και είναι εκεί για μένα! Με τον δεύτερο δεν γνωριζόμαστε πολύ, όμως παρατήρησα ότι ταυτίζεται με τα προβλήματά μου, συχνά υπομένει τις μεταμεσονύκτιες υστερίες μου! Σημαντικό προσόν ενός φίλου (τουλάχιστον δικού μου…) και μου δίνει συμβουλές, έτσι ώστε να μην βγω χαμένη από οτιδήποτε συμβαίνει στην ζωή μου. Δεν τις χρειάζομαι πάντα η αλήθεια είναι αλλά η σκέψη μετράει!<br />Έπειτα μετά από αυτό το καλοκαίρι, νομίζω πως έχω επιπλέον έξι άτομα που μπορούν να θεωρηθούν φίλοι μου! Εντάξει μπορεί να μην βρισκόμαστε κάθε μέρα, να μην μιλάμε κάθε μέρα στο τηλέφωνο και να μην ανταλλάσσουμε όλες μας τι σκέψεις, όμως αν κάποιος χρειαστεί κάτι θα είμαστε εκεί για αυτόν. Αυτόματα, πια, μετά από τόσα χρόνια.<br />Όλο αυτό με οδήγησε σε ένα συμπέρασμα! Η φιλία υπάρχει αλλά ποτέ δεν είναι τέλεια και ρόδινη. Είμαστε άνθρωποι. Από την φύση μας ατελή όντα, με ελαττώματα και παραξενιές… όλα αυτά υπάρχουν στο «πακέτο» ενός φίλου και πρέπει να τα υπομείνεις αν θέλεις να λέγεσαι ο ίδιος φίλος. Όλα είναι μέσα στο πρόγραμμα και όλα στο τέλος τα απολαμβάνεις… Γιατί η ζωή θέλει καλοπέραση, αλλά πόσες μπύρες να πιεις στο beach bar μόνος;<br />Θέλει καλοπέραση, λοιπόν, αλλά και καλή παρέα :p<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1731964742077564219-2397606620122040459?l=neverland09.blogspot.com' alt='' /></div>Libertashttp://www.blogger.com/profile/18118422067091768799noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-1731964742077564219.post-81731661521515669112009-09-25T15:56:00.004+03:002009-12-23T02:32:47.656+02:00... Κάπως έτσι, αρχίζουν όλα τα καθιερωμένα παραμύθια που κάθε γιαγιά διηγείται στα εγγόνια της. Όχι όμως και στο παραμύθι της ζωής…<br />Είναι παράξενη η εμμονή των ανθρώπων να προσομοιώνουν την καθημερινή, συνηθισμένη ζωή τους, με αυτή που από παιδιά ακούν στα παραμύθια.<br />Θυμάμαι τον εαυτό μου, στον καναπέ της γιαγιάς μου, να μου εξιστορεί τη ζωή της Χιονάτης και της Σταχτοπούτας. Θυμάμαι επίσης, να νευριάζω και να αναρωτιέμαι για ποιο λόγο ανέχονταν τις κακές μητριές τους και γιατί εκείνες οι μητριές, να έχουν τέτοια συμπεριφορά.<br />«Είναι η εξουσία παιδί μου…», μου εξηγούσε η γιαγιά μου, «…αυτή μεθάει πολύ κόσμο και δεν βλέπει ότι η ζωή είναι μικρή!». Φαίνεται πως ήμουν αρκετά ικανοποιημένη από την εκδοχή αυτή και δεν έδινα περαιτέρω σημασία στο θέμα.. Σύντομα βαρέθηκα, όμως, να ακούω ιστορίες για πριγκίπισσες, πρίγκιπες και άσπρα άλογα και κάπως έτσι, άρχιζαν να μου διαβάζουν μυθολογία. Μου άρεσε πολύ περισσότερο. Ξεχώριζα μάλιστα την ιστορία του Αιγαία. Ήταν μια ιστορία χαρούμενη, αφού ο Μινώταυρος δεν κατάφερε να καταβροχθίσει τον Θησέα, αλλά είχε και άσχημο τέλος, αφού ο Θησέας, απερίσκεπτος, γυρίζοντας σπίτι του, ξέχασε να αλλάξει τα πανιά του καραβιού από μαύρα σε άσπρα κι ο πατέρας του νομίζοντας πως ο γιος του ήταν νεκρός, έπεσε στο πέλαγος τερματίζοντας την ζωή του.<br />Αυτό μάλιστα! Ήταν τέλος κατάλληλο για ιστορία… Μου ακούγονταν πιο αληθινό. Επιπλέον ήταν το συνηθισμένο τέλος που έχει κάθε ανθρώπινη ιστορία. Ως επί το πλείστον, το happy end δεν έρχεται στην ζωή, είναι χαρακτηριστικό που συναντάμε σε λογοτεχνικά βιβλία και ταινίες του Hollywood. Στην πραγματικότητα γίνεται το εξής: Εκεί που πετάμε αμέριμνοι σε αραχνοΰφαντα, ροζ συννεφάκια, αυτά διαλύονται και πέφτουμε σε κενό αέρος. Άλλωστε τα καλύτερα ευτυχισμένα τέλη έρχονται εκεί που κανείς δεν τα περιμένει και κακά τα ψέματα, είναι αυτά που εκτιμάμε και περισσότερο…<br /><br />Είναι ωραία η χώρα της φαντασίας, αλλά όχι όταν ζεις μόνο σε αυτή!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1731964742077564219-8173166152151566911?l=neverland09.blogspot.com' alt='' /></div>Libertashttp://www.blogger.com/profile/18118422067091768799noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-1731964742077564219.post-31935260017758135052009-09-22T15:58:00.001+03:002009-12-23T02:33:10.066+02:00Πόσο παράξενα είναι τα συναισθήματα…<br />Η εναλλαγή τους είναι εκπληκτική. Τόσο εκπληκτική που κάνουν τα δάκτυλα μου να χαϊδεύουν βιαστικά τα κουμπιά του πληκτρολογίου, φοβούμενη πως θα χάσω κάποια από αυτά αν σταματήσω να γράφω, κι ένα άλλο έρθει στην θέση του προηγούμενου…<br />Μα τι λέω; Είναι πάντα τα ίδια, μόνο μια διαφορά υπάρχει, πολλές φορές δεν νιώθω. Eίναι παρόμοιο με το κενό που είχα αναφέρει σε κάποιο άλλο κείμενο, κι όμως αυτό το κενό το απολαμβάνω. Αν δεν υπάρχει κάποιος λόγος, δεν μπορώ να νιώσω, δεν μπορώ να νιώσω ούτε μέσα από κάποιο κείμενο συντεταγμένο από πλούσιους συναισθηματικά ανθρώπους, γεμάτους από την ζωή τους, γεμάτους χαρά ή πόνο, δεν έχει σημασία από που προέρχεται η πληρότητά τους!<br />Δεν ταυτίζομαι με τραγούδια που θα με κάνουν να πονέσω. Η σουβλιά στο στήθος δεν υπάρχει και δεν είναι εφικτό κάτι να την επαναφέρει. Δεν μιλάω, δεν νιώθω δεν αντιδράω σε τίποτα.<br />Ένα παράσιτο.<br />Αυτό είμαι κάτι τέτοιες στιγμές. Το απόλυτο τίποτα κυριαρχεί…<br />Και τότε χτυπάει το κινητό, ένα παράθυρο εμφανίζεται στην οθόνη χαιρετώντας με και η πόρτα μου ανοίγει και βλέπω να μπαίνει ένα οικείο μου πρόσωπο.<br />Ο λήθαργος είναι πλέον παρελθόν, συναισθήματα με πλημμυρίζουν κι ανταποκρίνομαι στα ερεθίσματα. Την ηρεμία μου ταράζουν λόγια που μ’ αρέσει να ακούω, νέα που με χαροποιούν και ο πόνος μου είναι ένα τίποτα μπροστά στον Γολγοθά που βιώνει κάποιος άλλος. Η ανατροπή κυριαρχεί, ένα χαμόγελο αλλάζει τα πάντα κι ένας καυγάς με ζωντανεύει.<br />Είδατε τι εννοώ για τα συναισθήματα και τις εναλλαγές τους; Δεν μου πήρε πάνω από ένα τέταρτο να γράψω το κείμενο και η εναλλαγή των συναισθημάτων μου είναι εκπληκτικά γρήγορη. Εκπλήσσει ακόμη κι εμένα… Πως άραγε να λειτουργεί ο ανθρώπινος εγκέφαλος και η χημεία του για να κάνει τέτοια θαύματα;<br />Δεν έχω να πω τίποτα φιλοσοφικό με αυτό το κείμενο. Αυτό είναι προφανές. Ο άνθρωπος, άλλωστε, δεν είναι μόνο προσωπικές αναζητήσεις και βαθύτερες σκέψεις, πολλές φορές, ένα «τίποτα» είναι αρκετό για ένα κείμενο και για πολλές σκέψεις που θα ακολουθήσουν…<br />Ελπίζω να είστε κάπου εδώ για να τις μοιραστώ μαζί σας...<br />Καλή συνέχεια!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1731964742077564219-3193526001775813505?l=neverland09.blogspot.com' alt='' /></div>Libertashttp://www.blogger.com/profile/18118422067091768799noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1731964742077564219.post-28181022914073172812009-09-07T16:33:00.001+03:002009-12-23T02:33:34.208+02:00<blockquote>...όταν πληγώνεις τον άλλο κι ακόμα σου λέει "σ' αγαπώ".<br />Όπως και να το εννοεί.<br />Όταν μαχαιρώνεις κατάκαρδα τον άλλο κι ακόμα είναι εκεί για σένα.<br />Επίσης, πραγματική αγάπη είναι όταν έχεις ανάγκη έναν άνθρωπο ακόμα κι όταν όλα σου πάνε καλά..."</blockquote><br /><br />Αυτή η φράση φιγουράρει στην υπογραφή μου σε κάποιο φόρουμ. Ήρθε η στιγμή λοιπόν να αναθεωρήσω κι εγώ όπως έκανε και ο εμπνευστής της.<br />Τι αγάπη να νιώσει κάποιος πληγωμένος; Μπορείς να αγαπήσεις τον δολοφόνο σου; Με τι να αγαπήσεις όταν σε μαχαιρώνουν κατάκαρδα; Η καρδιά σου δεν υπάρχει πια για να χτυπήσει και να ψιθυρίζει σ’ αγαπώ ούτε καν στο δολοφόνο που τόσες χιλιάδες φορές νόμιζες πως την είχε αγαπήσει κι εκείνος. «Ας είναι..» λες, «… του ανήκει όπως και να χει.». Κι εσύ μένεις κενή να αναπολείς τα αισθήματα που κάποτε ένιωσες και να αναρωτιέσαι να ποτέ θα τα ξανανιώσεις, αλλά ταυτόχρονα να φοβάσαι να τα βιώσεις στον ίδιο βαθμό.<br />Πραγματική αγάπη λοιπόν, υπάρχει μόνο στην φαντασία του εκάστοτε ερωτευμένου. Είναι όλα στο μυαλό μας, ο άλλος δεν κοιτάζει ποτέ αυτό που είναι καλό για σένα… Οι άνθρωποι είναι φτιαγμένοι να πράττουν το καλύτερο για το άτομο τους, κι αν τύχει να συμβαδίζει με την δική σου ζωή, κλέβεις λίγο από την ευτυχία τους και είναι αρκετό. Ρίχνουν με τον τρόπο τους λίγες στάλες χαράς στην τόση μιζέρια της ζωής σου. Κι όταν αυτό το τόσο όμορφο αστέρι που ξαφνικά ανέτειλε στην ζωή σου σβήσει, μένεις μόνη να αναπολείς την αίσθηση του φωτός στην σκοτεινή απομόνωση της ανύπαρκτης καρδιάς σου.<br />Ποιος όμως, πραγματικά, έχει το δικαίωμα να παίζει με έναν τόσο σημαντικό διακόπτη, κάπου στα τοιχώματα της καρδιάς σου; Η καρδιά πρέπει να δίνεται κι όχι να βιάζεται με αυτό τον τρόπο. Ποιος είναι τόσο διεστραμμένος έτσι ώστε να την ακοκόψει τελείως από μέσα σου; Πρέπει να μένουμε μακριά από άτομα που έχουν σκοπό να μας αφήσουν κενούς από συναισθήματα. Πρέπει να αρχίσουμε να ψάχνουμε άτομα που να αρκούνται στην παραχώρηση ενός κομματιού της καρδιάς μας, το οποίο κομμάτι να μείνει μέσα μας για πάντα. Αυτό είναι το δύσκολο, να βρεις γενναιόδωρους ανθρώπους που πάντα θα φέρουν ένα κομμάτι σου, ακόμη κι αν αυτό το κομμάτι βρίσκεται για πάντα μαζί σου…<br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/XqTzrUJNtyU&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;color1=0x402061&amp;color2=0x9461ca"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/XqTzrUJNtyU&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;color1=0x402061&amp;color2=0x9461ca" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1731964742077564219-2818102291407317281?l=neverland09.blogspot.com' alt='' /></div>Libertashttp://www.blogger.com/profile/18118422067091768799noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1731964742077564219.post-87682164368832943632009-09-06T15:31:00.002+03:002009-12-23T02:34:13.021+02:00Πνίγομαι!<br />Τόσα συναισθήματα θαμμένα βγήκαν στην επιφάνεια την πιο ακατάλληλη στιγμή. Πιο αποπνικτικά κι από μια ανθρώπινη ανάσα στο βυθό. Γιατί; Ένα γιατί είναι πάντα το ερώτημα μου. Γιατί να νιώθω έτσι; Γιατί τώρα; Γιατί να πονάει τόσο πολύ κάτι τόσο όμορφο; Γιατί;… Γιατί;… Γιατί;...<br />Δεν μπορούμε να αιχμαλωτίσουμε κανέναν στον δικό μας γυάλινο κόσμο και το συνειδητοποιώ με τα χειρότερα συναισθήματα. Ίσως αυτός ο κανένας δεν το μάθει ποτέ. Ίσως μετρήσω τα δάκρια και κάποια μέρα του πω τον αριθμό. Ίσως πάλι να μην χρειαστεί! Μπορεί να μην κυλήσουν ποτέ κι έτσι να μην είναι απαραίτητο να τα μετρήσω, όμως θα υπάρχουν πάντα εκεί, να ποτίζουν το λουλούδι που κάποιος, κάποτε φύτεψε στην καρδιά μου.<br />Είναι δύσκολο να καταλάβουμε ποιος πραγματικά είναι δίπλα μας και μας νοιάζεται. Συνήθως διαλέγουμε το πιο ακατάλληλο άτομο να είναι αυτός που «θα μας σταθεί», κι όμως κάποιος τρίτος τον βλέπει ως τον πιο τυχερό άνθρωπο στον κόσμο, ο ίδιος ο επιλαχών, όμως, δεν έχει επίγνωση του πόσο τυχερός είναι. Και αυτό το «γιατί;» ξεπηδά πάλι μέσα από το μυαλό μου.<br />Γιατί τα πιο όμορφα πράγματα στην ζωή, να συμβαίνουν πάντα σε αυτούς που δεν τα αξίζουν;<br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/c0MALLciefo&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;color1=0x402061&amp;color2=0x9461ca"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/c0MALLciefo&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;color1=0x402061&amp;color2=0x9461ca" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1731964742077564219-8768216436883294363?l=neverland09.blogspot.com' alt='' /></div>Libertashttp://www.blogger.com/profile/18118422067091768799noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1731964742077564219.post-46609178849653476482009-09-02T23:52:00.001+03:002009-12-23T02:35:17.610+02:00<meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 10"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 10"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5Casd%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:Verdana; panose-1:2 11 6 4 3 5 4 4 2 4; mso-font-charset:161; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:536871559 0 0 0 415 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} span.apple-style-span {mso-style-name:apple-style-span;} span.apple-converted-space {mso-style-name:apple-converted-space;} @page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman";} </style> <![endif]--> <p class="MsoNormal"><span class="apple-style-span"><span style=";font-family:Verdana;font-size:9;" >Κενό.</span></span><span style=";font-family:Verdana;font-size:9;" > <br /><span class="apple-style-span">Κενό στην καρδιά</span> <br /><span class="apple-style-span">Κενό στο μυαλό.</span> <br /><span class="apple-style-span">Κενό στις πράξεις.</span> <br /> <br /><span class="apple-style-span">Όλα περνούν δίπλα μου χωρίς σταματημό και χωρίς να τα ελέγχω. Όλα ερήμην μου κι όλα βιαστικά.</span> <br /><span class="apple-style-span">Φιγούρες χάνονται από την ζωή μου. Απλώνω το χέρι και δεν μπορώ να τις πιάσω, να τις σώσω από την δίνη που τις καταπίνει.</span> <br /><span class="apple-style-span">Θα τους ξαναδώ?</span> <br /><span class="apple-style-span">Χα! Τίποτα δεν θα ναι όπως πριν. Ο χρόνος μας τελείωσε και το τουρνουά το χάσαμε κερδίζοντας!!!</span><span class="apple-converted-space"> </span> <br /><span class="apple-style-span"></span></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Verdana;font-size:9;" ><span class="apple-style-span"> <br /></span></span></p><p class="MsoNormal"><span style=";font-family:Verdana;font-size:9;" ><span class="apple-style-span">Και μετά πάλι κενό...</span></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1731964742077564219-4660917884965347648?l=neverland09.blogspot.com' alt='' /></div>Libertashttp://www.blogger.com/profile/18118422067091768799noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1731964742077564219.post-45819611464131592252009-08-28T00:27:00.001+03:002009-12-23T02:35:37.113+02:00<p class="MsoNormal">Στην μάχη του τίποτα ποιος λέτε να είναι ο νικητής;</p> <p class="MsoNormal">Βλέπω άτομα πίσω από οθόνες να δίνουν «μάχες» καθημερινά για κάτι ανύπαρκτο. Για απλά μηδενικά και άσους στην σειρά, το μόνο που τους δίνει αξία είναι ο πληθυσμός τους, και πάλι δεν παύει να είναι ένα μεγάλο κενό χαρτί μουτζουρωμένο από ακαταλαβίστικους αριθμούς, χωρίς ποικιλία. Μόνο 1 και 0 και πάλι από την αρχή. Το 1 και το 0 συμβιβάστηκαν, ζουν αρμονικά. Ένα μέρος αυτών όμως, συνεχίζει να διεκδικεί κάτι που δεν υπάρχει και προσπαθεί να εκτοπίσει μια ομάδα μηδενικών απλά και μόνο επειδή είναι περισσότερα!Τα 0 και τα 1 δεν θα σημαίνουν ποτέ τίποτα, είναι απλά μια δίοδος επικοινωνίας μεταξύ ανθρώπων, άγνωστων ανθρώπων. Και πείτε μου, τι έχουν να χωρίσουν;</p> <p class="MsoNormal">Καλό θα είναι το ίντερνετ να μην γίνεται τρόπος ζωής. Η ζωή είναι εκεί έξω, πολύ πιο ενδιαφέρουσα! Ακόμη και οι ίντριγκες εκεί έξω είναι πολύ πιο ζουμερές. Κάνε ότι κάνεις στο <span lang="EN-US" style="mso-ansi-language: EN-US">pc</span><span lang="EN-US"> </span>σου έξω από αυτό. Εφάρμοσε όσα έμαθες κρυμμένος πίσω από την οθόνη σε πραγματικούς ανθρώπους που έχεις μπροστά σου.</p> <p class="MsoNormal">Υπάρχει και ζωή εκεί έξω, και σε περιμένει να την ζήσεις. Σταμάτα να ασχολείσαι με μια ζωή κρυμμένη σε ίντσες. Γιατί όταν η οθόνη σπάσει, θα δεις πως δεν υπήρξε ποτέ ζωή εκεί που την έψαχνες…<o:p></o:p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1731964742077564219-4581961146413159225?l=neverland09.blogspot.com' alt='' /></div>Libertashttp://www.blogger.com/profile/18118422067091768799noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1731964742077564219.post-56561592117540750702009-08-26T00:41:00.001+03:002009-12-23T02:36:03.260+02:00<p class="MsoNormal">Μέρες, μήνες, χρόνια… <span style="" lang="EN-US"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal">Ο χρόνος πέρασε ερήμην μας, χωρίς να μας ρωτήσει για να αφήσει τα σημάδια του. Αποφασιστικός και άγριος όπως οι καυγάδες μας, αλλά και τρυφερός όπως οι μοναδικές στιγμές μας.</p> <p class="MsoNormal">Θρανία χρόνια τώρα μας κρατάνε συντροφιά, κι όμως, μέχρι το τέλος να μας χτυπήσει την πόρτα δεν ξυπνάμε από τον λήθαργο και να δούμε ξεκάθαρα πως είναι άνθρωποι αυτοί που μας συντροφεύουν. Άνθρωποι δικοί μας, αδέλφια που τα γέννησε αυτός που μας παίρνει μακριά...ο χρόνος!!</p> <p class="MsoNormal">Δάκρυα, κυλούν ασταμάτητα στην μνήμη τους κι οι αναμνήσεις ξεχύνονται σαν νερά από σπασμένο δοχείο, ορμητικά και ανεξέλεγκτα. Κι όμως, ξέρω πως είναι μερικά νούμερα μόνο. Τόσο απέχει κάποιος από αυτούς να μου πάρει την θλίψη μακριά… να με βοηθήσει να σταματήσω να πονάω, κι αν ο πόνος επιμείνει να υπομείνουμε μαζί τις βασανιστικές στιγμές. Μόνο μερικά νούμερα… κι όλοι τους θα είναι εκεί για μένα, κι εγώ γι’ αυτούς!</p> <p class="MsoNormal">Μαγεία λοιπόν, είναι οι άνθρωποι, η επικοινωνία, η αλληλοστήριξη, η εμπιστοσύνη, η γκρίνια και οι τσακωμοί. Τα πάντα αποτελούν την μαγεία των συναισθημάτων με τα αδέρφια σου. Η μαγεία βρίσκεται στην καρδιά μας, όποτε σκεφτόμαστε κάτι που αγαπάμε γιατί μαγεία είναι να αγαπάς…</p><p class="MsoNormal"><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold; ">Στους συμμαθητές μου.</span></p><div><span></span><b><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/Pb4MhqkLRh4&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;color1=0x402061&amp;color2=0x9461ca"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/Pb4MhqkLRh4&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;color1=0x402061&amp;color2=0x9461ca" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /></b><div><span></span><div><b><br /></b></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1731964742077564219-5656159211754075070?l=neverland09.blogspot.com' alt='' /></div>Libertashttp://www.blogger.com/profile/18118422067091768799noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1731964742077564219.post-5434922164919748042009-08-17T03:22:00.002+03:002009-12-23T02:36:31.887+02:00<p class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">T</span>ο να ζεις είναι δύσκολο, ψυχοφθόρο...</p><p class="MsoNormal">Κι όμως, η ζωή είναι το πιο ισχυρό ναρκωτικό που υπάρχει. Κανείς δεν έχει την δύναμη να την σταματήσει, κι όσοι την έχουν δεν ξέρουμε αν λυτρώνονται. Αν σταματούν να βασανίζονται μακριά της ή αν κάποια ανώτερη δύναμη τους τιμωρεί για την τόσο τολμηρή τους απόφαση να τερματίσουν κάτι που δεν τους άρεσε!!</p> <p class="MsoNormal">Κανείς δεν ξέρει αν ο άλλος κόσμος που ονομάζεται θάνατος είναι ο κόσμος που όσοι αποτοξινώνονται επιθυμούν. </p><p class="MsoNormal">Αν τελικά φθάσουν εκεί...</p> <p class="MsoNormal">Όλοι οι χρήστες έχουν την ίδια μοίρα. Γιατί οι «καθαροί» να επιλέξουν λίγα χρόνια πρέζας πάρα πάνω; Η αποτοξίνωσή τους, τους ταξιδεύει σε έναν άλλο κόσμο, ζουν νέες περιπέτειες και κάνουν νέα όνειρα ίσως πιο χαρούμενα. Κι όμως νοσταλγούν κάποια πράγματα από την εποχή της πρέζας, ή μάλλον κάτι από εκείνη την εποχή νοσταλγεί αυτούς..</p> <p class="MsoNormal">Οι σύριγγες! </p> <p class="MsoNormal">Αυτές που τους διοχέτευαν το δηλητήριο άλλοτε ευχάριστο και άλλοτε δυσάρεστο. Η μοναξιά της αποτοξίνωσης είναι αφόρητη, κυρίως για τις σύριγγες! Εκείνες που νοσταλγούν να διοχετεύσουν κάτι στο εγώ σου και να διοχετεύσεις κι εσύ κάτι στο δικό τους εγώ.</p> <p class="MsoNormal">Γιατί παίρνοντας την απόφαση να αποτοξινωθείς, στερείς από κάποιους την δική τους δόση…<o:p></o:p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1731964742077564219-543492216491974804?l=neverland09.blogspot.com' alt='' /></div>Libertashttp://www.blogger.com/profile/18118422067091768799noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1731964742077564219.post-54951579008346079842009-08-15T02:18:00.000+03:002009-08-15T02:32:55.028+03:00<div style="text-align: left;">Η δημιουργία είναι ο σκοπός της ύπαρξής μας, έτσι κι εγώ είπα να δώσω ζωή σε ένα blog, το δικό μου!<br />Είναι τόσα πολλά αυτά που θέλω να πω, μερικές φορές με πνίγουν.<br />Νιώθω πως πεισματικά μένουν μέσα μου και δεν λένε να βγουν. Δεν έχω τρόπο να τα εξωτερικεύσω τις περισσότερες φορές.<br />Βρήκα λοιπόν τον τρόπο...<br />Εδώ θα μοιραστώ τις σκέψεις μου με αγνώστους, κρυμμένη στην ασφάλεια ενός ψευδονύμου. Θα προσπαθήσω να αναρτώ όσο πιο συχνά κομμάτια της ζωής μου, κομμάτια του εαυτού μου.<br />Μπορώ να δείξω χαρούμενη, λυπημένη, απεγνωσμένη χωρίς να με δει κανείς!<br />Περιμένω τους φίλους που θα 'ρθουν να ζήσουν μαζί μου σε αυτή τη παράξενη χώρα, ν' ακούσουν τους προβληματισμούς μου και τις σκέψεις μου.<br />Να με γνωρίσουν!<br /><br />Αυτή είναι η δική μου χώρα! Η χώρα που ποτέ δεν θα μεγαλώσω, η χώρα που κανείς, ποτέ δεν θα έχει ηλικία...<br /><br />...Η δική μου Neverland...<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1731964742077564219-5495157900834607984?l=neverland09.blogspot.com' alt='' /></div>Libertashttp://www.blogger.com/profile/18118422067091768799noreply@blogger.com2