Neverland

Κάθε παραμύθι έχει το δικό του τέλος και το τέλος της Neverland βρίσκεται κάπου εδώ.

Αγαπημένη μου συνήθεια είναι να διαβάζω τα σχόλια κάτω από τα βίντεο στο τόσο πια διαδεδομένο Youtube. Εκτός λοιπόν από πικρά σχόλια γραμμένα από κομματιασμένες καρδιές που συμμερίζομαι απόλυτα ασχέτως του τραγουδιού που παίζει στο κουτάκι πιο πάνω, έτυχε να πέσω και σε σχόλια που αναπολούν την παλιά μουσική και τους στίχους που μιλούν στην καρδιά του κάθε ανθρώπου.

Σκεφτόμουν να απαντήσω η αλήθεια είναι. Δεν το έκανα γιατί ο χλευασμός για τα ελληνικά τραγούδια είναι στην κορύφωσή του τις μέρες μας… Δεν είσαι in αν δεν ακούς ξένα beats, αν δεν σ’ αρέσει η ροκ ή αν δεν παίζεις ηλεκτρική κιθάρα.
Ξέρω, ξέρω τα σκυλάδικα! Εσύ όμως που θες να ακούς ποιοτική μουσική κλείνεσαι σπίτι και ακούς τα ξένα τραγούδια τα οποία τα έχουνε γράψει Έλληνες. ΕΛΛΗΝΕΣ!

Εκεί καταντήσαμε, στην Ελλάδα να γράφονται τραγούδια για τους ξένους. Τόσο πολύ πια θέλουμε την προβολή που έχουμε ξεχάσει να εκφραζόμαστε στην γλώσσα μας; Μια πανέμορφη γλώσσα αν θέλετε την γνώμη μου με χιλιάδες τρόπους να εκφράσεις ένα και μοναδικό πράγμα…

Κάπου διάβασα ότι είναι ντροπή ένα τραγούδι σαν το «Βρέχει στην φτωχογειτονιά» να τραγουδιέται στα μπουζούκια. Αγαπητέ χρήστη του youtube ξεχνάς ότι αυτό το τραγούδι εκεί γεννήθηκε!

Φιλική συμβουλή: Μην χλευάζετε το ελληνικό τραγούδι. Υπάρχουν άνθρωποι που προσπαθούν να το δημιουργήσουν γιατί ΕΜΕΙΣ οι cool το έχουμε καταστρέψει. Αν δεν σ’ αρέσει αυτό που ακούς στο ραδιόφωνο, απλά πάρε ένα μπουζούκι ή μια κιθάρα και φτιάξε αυτό που σου αρέσει… ίσως αρέσει και σε ένα εκατομμύριο κόσμο ακόμη… ίσως ακόμη να αρέσει και σε ένα εκατομμύριο κόσμο μετά από 50 χρόνια.

Μην νοσταλγείς… απλά δημιούργησε!

Περίεργο το πώς ένα τηλεφώνημα ή ένα μήνυμα μπορεί να σου φτιάξει ή να γαμήσει την ψυχολογία σου. Και για να μην σας κρατάω σε αγωνία, το τηλεφώνημα αφού μου γάμησε την μέρα, ήρθε αν και καθυστερημένα και μου την ψιλοέφτιαξε. Αν μη τι άλλο μου χάρισε ένα χαμόγελο και την επιθυμία να μιλήσω κι όχι να δαγκώσω κανέναν άνθρωπο.