Ζωή χωρίς ουσία.

Posted by Libertas On Τρίτη, 29 Απριλίου 2014 2 χαμένα παιδιά που πέταξαν με αυτή

Χαμένη πάλι κοιτώ την οθόνη ενός υπολογιστή. Το μόνο που έχω μάθει να κάνω καλά, όλα αυτά τα χρόνια. Δεν ξέρω πια φίλοι μου ποια είναι αυτή που σας μιλάει. Τι θέλει ή τι αισθάνεται. Ξυπνάω κάθε μέρα με ένα βάρος στο στήθος, απογοητευμένη που ξύπνησα άλλη μια μέρα. Κοιτάω τον εαυτό μου και δεν ξέρω ποια είμαι πια, ανήμπορη να πάρω τη ζωή στα χέρια μου.
Υποφέρω, αλλά δεν ξέρω από τι, οι γιατροί μου δίνουν χάπια για διάφορα πράγματα ενώ η φωνή μέσα μου λέει πως η μόνη λύτρωση από τα νήματα που μου έχουν περάσει στα χέρια, τα πόδια, το μυαλό και τις πράξεις μου είναι ο θάνατος. Κουράστηκα να τρέχω να σωθώ από τη σκιά που με κυνηγάει. Αργά η γρήγορα θα με καταπιεί. Το νιώθω και δεν αντιστέκομαι... ίσως έτσι να είναι και καλύτερα, που ξέρεις;
Από την άλλη μεριά, σε μια άλλη ζωή, ίσως είναι καλύτερα, δεν θα χρειάζεται να αναρωτιέμαι τι υπάρχει πέρα από την παραίσθηση που λέμε ζωή. Δεν θα έχω πια υπαρξιακά, που με το ζόρι πρέπει να έχω για να γίνω « καλύτερη». Τότε θα ξέρω, και θα γελάω με αυτούς που θα αναρωτιούνται. Εδώ και τρία χρόνια προσπαθώ να γίνω «καλύτερη» φίλοι μου. Το μόνο που καταφέρνω είναι να μένω στάσιμη, και να χάνω πάσα ιδέα για τον ίδιο μου τον εαυτό. Με βλέπω να δρω όταν δεν υπάρχει κάτι άλλο για να καταστρέψω ψυχικά μέσα μου και αναρωτιέμαι που πήγε ο τσαμπουκάς μου.
Πως έχω σακατευτεί έτσι και πως στο διάλο διορθώνεται αυτό; Ζω παρασιτικά, η αδράνεια με σκοτώνει και οταν πάω να μιλήσω μου λένε πως όλα είναι στο χέρι μου. Τίποτα δεν θα γίνει αν δεν δράσω εγώ για μένα. Δεν έχω κουράγιο όμως, καλύτερα θαμμένη και νεκρή, ζόμπι στον κόσμο των ζωντανών. Μαριονέτα σε κουκλοθέατρο, που άλλοι έχουν γράψει την ιστορία. Δεν ξέρω γιατί το παίζω ακόμα αυτό το θέατρο; Τι θέλω από μένα; Τι θέλω από τους άλλους; Τι θέλουν οι άλλοι από μένα; Ερωτήσεις χωρίς απάντηση...

...Ζωή χωρίς ουσία...


"Υπάρχουν φορές..."

Posted by Libertas On Κυριακή, 16 Μαρτίου 2014 1 χαμένα παιδιά που πέταξαν με αυτή


Σε θέλω, να ζήσω μαζί σου... ορκίσου...
Εδώ να ζεις!

"Cool music"

Posted by Libertas On Τετάρτη, 27 Απριλίου 2011 2 χαμένα παιδιά που πέταξαν με αυτή

Αγαπημένη μου συνήθεια είναι να διαβάζω τα σχόλια κάτω από τα βίντεο στο τόσο πια διαδεδομένο Youtube. Εκτός λοιπόν από πικρά σχόλια γραμμένα από κομματιασμένες καρδιές που συμμερίζομαι απόλυτα ασχέτως του τραγουδιού που παίζει στο κουτάκι πιο πάνω, έτυχε να πέσω και σε σχόλια που αναπολούν την παλιά μουσική και τους στίχους που μιλούν στην καρδιά του κάθε ανθρώπου.

Σκεφτόμουν να απαντήσω η αλήθεια είναι. Δεν το έκανα γιατί ο χλευασμός για τα ελληνικά τραγούδια είναι στην κορύφωσή του τις μέρες μας… Δεν είσαι in αν δεν ακούς ξένα beats, αν δεν σ’ αρέσει η ροκ ή αν δεν παίζεις ηλεκτρική κιθάρα.
Ξέρω, ξέρω τα σκυλάδικα! Εσύ όμως που θες να ακούς ποιοτική μουσική κλείνεσαι σπίτι και ακούς τα ξένα τραγούδια τα οποία τα έχουνε γράψει Έλληνες. ΕΛΛΗΝΕΣ!

Εκεί καταντήσαμε, στην Ελλάδα να γράφονται τραγούδια για τους ξένους. Τόσο πολύ πια θέλουμε την προβολή που έχουμε ξεχάσει να εκφραζόμαστε στην γλώσσα μας; Μια πανέμορφη γλώσσα αν θέλετε την γνώμη μου με χιλιάδες τρόπους να εκφράσεις ένα και μοναδικό πράγμα…

Κάπου διάβασα ότι είναι ντροπή ένα τραγούδι σαν το «Βρέχει στην φτωχογειτονιά» να τραγουδιέται στα μπουζούκια. Αγαπητέ χρήστη του youtube ξεχνάς ότι αυτό το τραγούδι εκεί γεννήθηκε!

Φιλική συμβουλή: Μην χλευάζετε το ελληνικό τραγούδι. Υπάρχουν άνθρωποι που προσπαθούν να το δημιουργήσουν γιατί ΕΜΕΙΣ οι cool το έχουμε καταστρέψει. Αν δεν σ’ αρέσει αυτό που ακούς στο ραδιόφωνο, απλά πάρε ένα μπουζούκι ή μια κιθάρα και φτιάξε αυτό που σου αρέσει… ίσως αρέσει και σε ένα εκατομμύριο κόσμο ακόμη… ίσως ακόμη να αρέσει και σε ένα εκατομμύριο κόσμο μετά από 50 χρόνια.

Μην νοσταλγείς… απλά δημιούργησε!

Fake hapiness...

Posted by Libertas On Πέμπτη, 17 Μαρτίου 2011 7 χαμένα παιδιά που πέταξαν με αυτή

Χάνομαι κι απόψε στις ίδιες σκέψεις...

Όχι! Δεν πονάω πια… Έχω αυτό που ζητούσα!
Έχω λίγη από την προσοχή σου, έχω εσένα έστω για λίγο!


«Έκανα μια ευχή εκείνη τη μέρα.»
«Ευχήθηκες να με έχεις;»
«Μου είπαν πως τις ευχές δεν κάνει να τις λέμε, αλλά και αυτό να ευχήθηκα ξέρω πως δεν πρόκειται να γίνει ποτέ…»
«Μην το λες… ποτέ δεν ξέρεις!»


Είδες;
Δεν χρειάζεται τίποτα άλλο για να με κάνεις χαρούμενη…


Ένα μόνο ψέμα σου αρκεί…